คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมาย
ป.วิ.อ. ม. 158

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่าคนตายโดยไม่เจตนาทางพิจารณาโจทก์ได้ความแต่เพียงว่า จำเลยกระทำผิดฐานทำร้ายร่างกายไม่บาดเจ็บแต่ไม่ใช่แผลซึ่งโจทก์ระบุในฟ้องดังนี้ ลงโทษจำเลยไม่ได้

ฟ้อง+ของโจทก์บรรยายการกระทำผิดของจำเลยเป็นข้อ ๆ เมื่ออ่านรวมกัน พอที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี ย่อมเป็นฟ้องที่ชอบด้วยกฎหมาย

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำผิดวันดี 15 ตรงกับขึ้น 7 ค่ำ ได้ความว่าจำเลยทำผิดวันที่ 15 จริงแต่เป็นวันตรงกับขึ้น 6 ค่ำเมื่อไม่เป็นเหตุให้จำเลยเข้าใจวันผิดก็ลงโทษจำเลยไม่ได้

ฟ้องของโจทก์ระบุว่า จำเลยแก้ไขระบุว่าจำเลยแก้ไขเครื่องชังตวงที่มีเครื่องหมายของเจ้าพนักงานโดยเจตนาเพิ่มหรือลดเครื่องขังเครื่องตวง แล้วใช้ต่อผู้อื่นในทางพาณิชกิจนั้น นับว่า พอให้จำเลยเข้าใจข้อหาแล้ว ไม่จำต้องระบุว่า แก้ส่วนไหนตรงไหนเพิ่มหรือลดเท่าใด

ในฟ้องของโจทก์ระบุว่าจำเลยกำลังต้องคำพิพากษาในคดีอื่น แต่ท้ายฟ้องไม่ได้ขอให้พิพากษาต่อจากคดีเหล่านั้น ศาลจะให้นับโทษต่อไม่ได้โจทก์จะยื่นคำร้องขอให้นับโทษจำเลยต่อจากคดีอื่นภายหลังที่ศาลพิพากษาคดีแล้วไม่ได้

โจทก์กล่าวบรรยายฟ้องอ้างว่าข้อเท็จจริงพอที่จะให้เข้าใจได้ว่าจำเลยที่จะให้เข้าใจได้ว่าจำเลยทำการชิงทรัพย์ขอให้ลงโทษตาม ม.299และ ม.306 ดังนี้ เมื่อฟ้องโจทก์ไม่เป็นองค์ความผิดฐานฉ้อโกงแล้วการที่อ้างม.306เกินมาก็ไร้ผล แต่ในความผิดฐานชิงทรัพย์ตามฟ้องนั้นยังคงสมบูรณ์อยู่

กรณีที่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานตัดฟันชักลากไม้ผิด พ.ร.บ.รักษาป่าและกฎข้อบังคับวางระเบียบวิธีจัดการรักษาป่า พ.ศ.2456 ข้อ 16 นั้น ถ้าโจทก์มิได้กล่าวในฟ้องว่าได้มีการออกประกาศโฆษณาว่าได้ใช้กฎข้อบังคับที่โจทก์อ้างนี้ในเขตต์ที่เกิดเหตุให้ราษฎรในท้องที่นั้นทราบล่วงหน้าเสียก่อน 3 เดือนตามกฎข้อ 2 และในท้องสำนวนก็ไม่ได้ความดั่งนี้ด้วยแล้ว ก็ลงโทษจำเลยมิได้เพราะผลใช้บังคับตามกฎนั้นยังไม่มี

ฟ้องว่าสมคบกับทำร้ายเขาถึงตาย ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยมีผิดฐานวิวาทเป็นเหตุให้คนตายตามาตรา 253, ลงโทษจำเลยไม่ได้คดีฟ้องขอให้ลงโทษฐานฆ่าคน ซึ่งถือว่าโจทก์ประสงค์ขอให้ลงโทษจำเลยฐานทำร้ายไม่ถึงบาดเจ็บ

ในคดีที่อัยยการเป็นโจทก์ฟ้องจำเลยทั้งความผิดต่อส่วนตัวและอาญาแผ่นดินนั้นว่าเจ้าทุกข์ได้มอบคดีให้เจ้าพนักงานจัดการฟ้องร้องในความผิดต่อส่วนตัวเพียงปรากฏในฟ้องว่าเจ้าพนักงานสอบสวนได้จัดการสอบสวนคดีอาญาแผ่นดินยังไม่พอจะถือว่าเจ้าทุกข์ได้ขอให้ว่ากล่าวสำหรับความผิดต่อส่วนตัว+ถือว่าโจทก์บรรยายความผิดและประสงค์ให้ลงโทษตามมาตรา 227

การลักลอบตัดฟันไม้สักเมื่อ+ปรากฏเจตนาเป็นอย่าง+ ต้องถือว่ามีเจตนาที่จะ+ชักลากออกไปจก+เป็นผิดตาม พรบ +การลักลอบชักลากไม้สักออกจากป่าที่ยังมิได้+ค่าตอจากป่าที่ยังมิได้+และภาษี118+และเป็นการผิดกฎหมายหลายบท มิใช่หลายกะทง