คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมาย: ป.วิ.อ. ม. 158

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1237-1238/2481

การลงโทษจำเลยในคดีวิวาททำร้ายร่างกายและถึงแก่ความตาย ศาลลงโทษตามคำขอในฟ้องได้

เมื่อมีผู้ถูกบาดเจ็บสาหัสในที่วิวาทต่อสู้ระหว่างคน+แต่ 3 คนขึ้นไป แต่ปรากฎว่าจำเลยเป็นผู้ทำร้ายดังนี้ ก็ลงโทษจำเลยตาม ม.256 ได้ โจทก์ฟ้องว่าจำเลยฝ่ายหนึ่ง+ตายกับพวกอีก 2 คนฝ่ายหนึ่งวิวาททำร้ายกันเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงตาย อ้าง ม.251+ด้วย และในฟ้องก็กล่าว+จำเลยเป็นผู้ทำร้ายเมื่อปรากฎว่าจำเลยเป็นผู้ทำร้ายผู้ตายถึงตายดังนี้ศาลก็ลงโทษจำเลยตาม ม.251 ได้ไม่เป็นการเกินคำขอ

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1211/2481

การระบุตัวผู้กระทำผิดในคดีวิวาททำร้ายร่างกาย - การบรรยายฟ้องไม่ชัดเจน

โจทก์ฟ้องว่าจำเลย 5 คนแย่งกันเปน 2 พวกใช้สาตราวุธวิวาททำร้ายร่างกายกันบาดเจ็บจำเลยรับสารภาพฝ่ายโจทก์จำเลยไม่สืบพะยานดังนี้ จะลงโทษจำเลยตาม ม.254 มิได้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1176/2481

การพนัน: ผู้เล่นมีหน้าที่ตรวจสอบสถานที่ที่ได้รับอนุญาต ผู้เล่นแก้ตัวไม่ได้ว่าเข้าใจผิด

เข้าเล่นการพะนัน+ผิดเงื่อนไขในใบอนุญาตจะแก้ตัวว่าตน+รายว่าการเล่นนั้นเงื่อนไขในใบอนุญาต+ ผู้ที่เข้าเล่นทุกคน+มีความผิด

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1065/2481

การกำหนดวันเวลาทำผิดในความผิดทางอาญา: การตีความคำว่า 'คืน' ตามกฎหมาย

กลางคืนต้องหมายความว่าเวลาระหว่างตั้งแต่พระอาทิตย์ตกไปจนพระอาทิตย์ขึ้น โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำผิดในคืนวันขึ้น 9 คำทางพิจารณาโจทก์นำสืบว่าจำเลยทำผิดเมื่อเวลา 4 นาฬิกาของคืนวันขึ้น 8 ค่ำดังนี้ ถือว่าโจทก์ฟ้องผิดวันต้องยกฟ้องอ้างฎีกาที่ 502/2481 และ 877/2481

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 991/2481

แจ้งความเท็จไม่จำกัดสาระสำคัญ – ศาลใช้บทลงโทษใหม่ได้ แม้โจทก์มิได้อ้าง

ความผิดฐานแจ้งความเท็จนั้นไม่จำเป็นว่าคำแจ้งความนั้นจะต้องเป็นสาระสำคัญ+คดีเหมือนอย่างเรื่องเบิกความเท็จชั้นศาลโจทก์ฟ้องอ้าง ม.118 เป็นบทลงโทษ แม้จะมิได้อ้างวรรค 2 ที่เพิ่มเติมใหม่มาด้วยก็ตาม ศาลก็ลงโทษจำเลยตามวรรค 2 ที่เพิ่มเติมใหม่ด้วยได้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 969/2481

การลงโทษจำเลยในคดีวิวาททำร้ายร่างกาย: ศาลพิจารณาจากพฤติการณ์การต่อสู้

ฟ้องหาว่าจำเลยต่างใช้อาวุธเข้าทำร้ายร่างกายซึ่งกันแลกัน จนมีจำเลยคน 1 บาดเจ็บสาหัสถึงแม้จะไม่กล่าวว่าจำเลยวิวาทต่อสู้กัน ก็เข้าใจได้ว่าตามที่กล่าวนั้นเป็นกรณีวิวาท จำเลยที่ถูกบาดเจ็บถึงสาหัสในที่วิวาทก็ถูกลงตาม ม.258 ด้วย

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 877/2481

การฟ้องลักทรัพย์ผิดวันกลางคืน: เวลาระหว่างพระอาทิตย์ตกถึงขึ้นเป็นวันเดียวกัน

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยลักทรัพย์เมื่อคืนวันที่ 10 ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลย+การลักเมื่อเวลาราว+ นาฬิกา ของวันคืนวันที่ 10 ดังนี้ไม่เรียกว่าโจทก์ฟ้องผิดวันกลางคืนหมายความถึงเวลากระหว่างตั้งแต่พระอาทิตย์ตกไปจนถึงพระอาทิตย์ขึ้น อ้างฎีกาที่ 1272/2479 และ ที่ 502/2481

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 847/2481

การฟ้องคดีอาญาโดยระบุวันที่ผิดพลาด แต่ศาลพบว่าวันเกิดเหตุที่เข้าใจตรงกัน ไม่ถือว่าฟ้องผิดวัน

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำผิดในระหว่างกลางคืนวันที่ 19-30 ซึ่งตรงกับวันขึ้น 1-2 ค่ำ ทางพิจารณาปรากฏว่าจำเลยกระทำผิดในระหว่างคืนวันขึ้น 1-2 ค่ำ ซึ่งตรงกับวันที่ 30-31 ดังนี้ เมื่อโจทก์จำเลยรวมทั้งพะยานทั้งหลายต่างเข้าใจและให้การเป็นวันขึ้นแรมทั้งสิ้นไม่เรียกว่าโจทก์ฟ้องผิดวัน

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 807/2481

ความถูกต้องของวันเวลาทำผิดในฟ้องคดีอาญา: การนำสืบต่างจากฟ้องมีผลหรือไม่

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำผิด+วันขึ้น 14 ค่ำเวลากลางคืน ทางพิจารณาโจทก์นำสืบว่าจำเลยทำในวันขึ้น 14 ค่ำ เวลา 24 นาฬิกาเศษดังนี้ + เรียกว่าทางพิจารณาต่างกับฟ้อง

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 771/2481

การฟ้องคดีอาญาฐานลักทรัพย์และรับของโจร ต้องมีการบรรยายองค์ความผิดครบถ้วน หากฟ้องไม่ชัดเจนศาลต้องยกฟ้อง

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยลักทรัพย์แล้วนำเอาทรัพย์ไปขายให้แก่ผู้มีชื่อ โดยจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นของร้ายได้มาโดยการกระทำผิดกฎหมายดังนี้จะลงโทษจำเลยฐานรับของโจรมิได้

คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมาย ป.วิ.อ. ม. 158

คำพิพากษาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมาย
ป.วิ.อ. ม. 158