คำพิพากษาศาลฎีกา ปี พ.ศ. 2481 — หน้า 13

จำเลยเคยต้องคำพิพากษาให้ลงโทษฐานลักทรัพย์มาแล้ว 2 คราวมากระทำความผิดฐานลักทรัพย์ขึ้นอีกดังนี้ ต้องถือว่าจำเลยมีสันดานเป็นผู้ร้าย ลงโทษกักกันแก่จำเลยได้
ความผิดในครั้งก่อนแม้จะเกิดขึ้นและพ้นโทษไปก่อนใช้พ.ร.บ.กักกันฯลฯก็ต้องถือว่าเป็นผู้เคยได้รับโทษจำคุกตามคำพิพากษาตาม ม.8 แล้ว
ระยะเวลาระหว่างโทษครั้งแรกกับโทษครั้งหลังจะห่างกันช้านานเท่าใดก็ลงโทษกักกันได้ ไม่เหมือนการเพิ่มโทษไม่เข็ดหลาบ

ศาลชั้นต้นจำคุกจำเลย 5 ปีตาม ม.249 ศาลอุทธรณ์แก้ให้จำคุกจำเลย + ปี ตาม ม.254 ดังนี้เป็นแก้มากฎีกาในข้อเท็จจริงได้

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำผิดขอให้ลงโทษและขอให้เพิ่มโทษฐานไม่เข็ดหลาบมาด้วยศาลชั้นต้นจดคำให้การจำเลย+ ๆ มาว่ารับสารภาพดังนี้ ต้องแปลแต่เพียงว่าจำเลยรับในข้อหาแห่งมูลฟ้องเท่านั้นไม่กินความถึงข้อที่ขอให้เพิ่มโทษด้วย
อ้างฎีกาที่ 468/2479

ประกาศให้บำเหน็จจับผู้กระทำผิดต่อการภาษีอากร ร.ศ.121
ค่าบำเหน็จนำจับเนื่องจากความผิดตาม พ.ร.บ.ฆ่าโคกระบือและสุกรหัวเมือง ร.ศ.119 นั้น ถ้าโจทก์ไม่ได้กล่าวมาในฟ้องว่าได้จ่ายให้แก่ผู้ใด ศาลไม่บังคับให้จำเลยใช้

ประกาศให้บำเหน็จนำจับแก่ผู้กระทำผิดต่อการภาษีอากร 121
จำเลยลักลอบฆ่าโคโดยมิได้รับอนุญาต โจทก์ฟ้องจำเลยกล่าวว่ามีผู้แจ้งความนำจับและในท้ายฟ้องมีคำขอให้ใช้ค่าบำเหน็จนำจับด้วยเมื่อโจทก์มิได้บรรยายฟ้องถึงข้อที่ว่าเงินหลวงที่ต้องออกไปเป็นค่าบำเหน็จเท่าไรหรือว่าได้สัญญาจะให้ค่าบำเหน็จแก่ผู้นำจับอย่างใดแล้ว แม้จำเลยจะรับสารภาพและไม่คัดค้านก็บังคับจำเลยมิได้

การตั้งตรัสท์ก่อนวันใช้ประมวลแพ่ง ฯ บรรพ 6 นั้น ย่อมมีผลใช้บังคับได้เสียเปล่าไปตามนัยฎีกาที่ ++/2481
มีชื่อในหน้าโฉนดที่ดิน 2 คน ไปทำสัญญาที่หอทะเบียนถอนที่ดินให้ประเภทยกให้ใส่ชื่อผู้รับ 6 คนและบันทึกไว้ในรายการหลังโฉนดว่าโอนให้ในฐานะตรัสตี และได้มีการปฏิบัติกันต่อมาในฐานะตรัสตีดังนี้ถือได้ว่าได้มีการตั้งตรัสตีขึ้นโดยชอบแล้ว
หลักกฎหมายเรื่องตรัสท์ที่ศาลสยามรับมาใช้นั้นไม่มีบังคับว่าการตั้งตรัสตรีจะต้องทำเป็นตราสารตามแบบอย่างใดเป็นพิเศษ
เจ้าของที่ดินตั้งตนเป็นตรัสตีจัดการในเรื่องที่ดินนั้นได้ตรัสตีร่วมย่อมเป็นผู้มีส่วนได้เสียตามกฎหมายที่จะฟ้องขอให้เพิกถอนตรัสตีซึ่งทำผิดหน้าที่ได้
ตรัสตีเอาที่ดินของตรัสท์ไปวางเป็นประกันหนี้ส่วนตัวของตนและเก็บดอกผลในที่ดินนั้นไปใช้ประโยชน์ส่วนตัวเสียถือว่าตรัสตีนั้นกระทำผิดหน้าที่
ในคดีที่ฟ้องขอให้เพิกถอนตรัสตีนั้นเมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น+ความฎีกาได้แต่ฉะเพาะปัญหาข้อกฎหมาย

โจทก์ยึดทรัพย์จำเลย ผู้ร้องร้องขัดทรัพย์ว่าเป็นทรัพย์ของตนและโจทก์ยืนยันว่าการโอนนั้นทำโดยสมยอมดังนี้ ศาลมีอำนาจจะชี้ขาดว่าได้โอนกันโดยสมยอมหรือไม่ โดยโจทก์มิต้องไปฟ้องขอให้เพิกถอนการโอนนั้นเสียก่อน
อ้างฎีกาที่ 181/2481

คำให้การของจำเลยในคดีอาญานั้นไม่จำเป็นต้องบรรยายโดยละเอียดจะให้การปฏิเสธลอย ๆ โดยไม่บรรยายเหตุผลใด ๆ ก็ได้ทั้งสิ้น
ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลย 6 ปี 8 เดือนตามกฎหมายอาญา ม.249,60 ศาลอุทธรณ์แก้ให้ลงโทษตาม ม.254 จำคุก 8 เดือนดังนี้ เป็นแก้มากฎีกาในข้อเท็จจริงได้

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย 2 กะทงตามกฎหมายอาญามาตรา 254 และ 256 ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามฟ้องโจทก์จำคุกรวม 2 กะทง 3 ปี ศาลอุทธรณ์แก้ให้ลงโทษจำเลย 2 กะทงตาม ม.254 และ 338(3) จำคุก 7 เดือนดังนี้โจทก์ฎีกาข้อเท็จจริงขอให้ลงโทษจำเลยในความผิดตาม ม.256 ได้
(หมายเหตุ ศาลอุทธรณ์แก้ศาลเดิมในกะทงตาม ม.256 เป็น 338 โจทก์ฎีกาเถียงฉะเพาะกะทงนี้

ข้อกฎหมายใดที่ยกขึ้นอ้าง+ในฎีกาจะต้องเป็นข้อได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เว้นแต่จะเป็นปัญหาอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน
ปัญหาที่ว่าอัยยการโจทก์จะมีอำนาจฟ้องเรียกค่าสินบนนำจับแทนผู้นำจับได้หรือไม่นั้นไม่เป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน