คำพิพากษาศาลฎีกา ปี พ.ศ. 2479 — หน้า 2

คำของพรรคพวกผู้ร้ายด้วยกันถ้าหากมีพะยานอื่นประกอบฟังเปนพะยานหลักฐานได้
ศาลอุทธรณ์แก้ศาลเดิมว่าถ้าจำเลยไม่ใช้ทรัพย์ให้จัดการตามมาตรา 18 แต่จะจำแทนไม่ได้เพราะจำเลยรับโทษจำคุก 20 ปีแล้วจำเลยฎีกาข้อเท็จจริง ศาลฎีกากล่าวข้อความที่กล่าวแล้วไม่เปนปัญหาที่ศาลฎีกาจะวินิจฉัย

หน้าที่นำสืบจะตกอยู่แก่จำเลยตาม ม.100 แห่ง พ.ร.บ.ข้างต้นจะต้องเป็นเรื่องเกี่ยวด้วยผู้ลอบลักหนี้ภาษีขาเข้าและขาออกหรือเป็นผู้สมรู้ในการนี้+เท่านั้นผู้รับซื้อของไว้จากพ่อค้าโดยเปิดเผยถึงแม้ของนั้นจะยังไม่เสียภาษีก็ตามก็หาตกอยู่ในบังคับมาตราข้างต้นนั้นไม่ ซื้อของไว้โดยชื่อไม่ทราบว่าเป็นของยังไม่ได้เสียภาษีไม่มีผิดตาม ม.27 + การที่จะริบของตามม.34 ต้องปรากฎว่าเป็นของที่ได้หลีกเลี่ยงไม่เสียภาษีหรือเป็นของต้องห้ามอย่างใด เมื่อโจทก์สืบไม่สมจะริบของนั้นมิได้ อุทธรณ์ฎีกา โจทก์ยื่นฎีกาครั้งแรกศาลชั้นต้นสั่งไม่รับเพราะฎีกาโจทก์ไม่ได้ระบุข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายโดยแจ้งชัด+โจทก์จึงไปทำฎีกามายื่น+ภายในอายุความเช่นนี้ศาลรับไว้พิจารณาได้ โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำผิด พ.ร.บ.ศุลกากร และ+ ม.100 มาด้วย ศาลชั้นต้นเชื่อฟังพะยานโจทก์ ศาลอุทธรณ์ไม่ชื่อโจทก์จึงฎีกาว่าเป็นหน้าที่ของจำเลยต้องพิศูจน์ไม่เรียกว่าเป็นข้อกฎหมายที่มิได้ร้องอ้างอิงมาแต่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาวินิจฉัยได้

ฎีกาโจทก์ซึ่งทนายลงนามแทนนั้นใช้ไม่ได้ และถึงแม้โจทก์จะให้สัตยาบันในภายหลังก็ตาม ถ้าให้ภายหลังเมื่อสิ้นกำหนดอายุความฎีกาแล้วก็ไม่เป็นผล

ผู้ที่พาของซึ่งมิได้ผ่านด่านและเสียภาษีตาม พ.ร.บ.ถึงแม้จะมิได้เป็นเจ้าของก็ดี ต้องมีความผิดตาม ม.27 ข้างต้น หน้าที่นำสืบ ในเรื่องที่ว่าของกลางที่จับได้เป็นของที่ได้ผ่านด่านและเสียภาษีแล้วหรือยังเป็นหน้าที่ของจำเลยต้องนำสืบ ประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.195 วรรค 1 ปัญหาข้อใดที่มิได้ยกขึ้นเป็นข้ออ้างอิงมาแต่ชั้นศาลต้น ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย

ลูกหนี้ทำสัญญาและชำระดอกเบี้ยเกินอัตราตามกฎหมายให้แก่เจ้าหนี้โดยความสมัครใจเช่นนี้ไม่เรียกว่าเป็นผู้เสียหายอันพึงจะเป็นโจทก์ฟ้องเจ้าหนี้ได้

การวินิจฉัยว่าเป็นบาดแผลถึงบาดเจ็บหรือไม่นั้นต้องดูบาดแผลประกอบกับบริเวณอวัยวะที่ถูกทำร้าย ถูกชกต่อยที่หน้าแลที่คอถึงฟกบวมแลมีบางแผลถลอกโลหิตซับนั้น นับว่าถึงบาดเจ็บ การที่ศาลฎีกาพิจารณาบาดแผลที่ถูกทำร้ายตามฟ้องแลคำรับสารภาพประกอบกับใบชัณสูตร์บาดแผลท้ายฟ้องนั้น ไม่นับว่าเป็นการวินิจฉัยข้อเท็จจริง

โจทก์ยื่นอุทธรณ์ย่อ ถึงแม้จำเลยจะมิได้ยกขึ้นคัดค้านมาแต่ต้นก็ดี ก็ยังถือว่าอุทธรณ์เช่นนั้นมิชอบด้วยกฎหมาย ไม่มีลักษณเป็นอุทธรณ์เลย พ.ร.บ.ให้ใช้ประมวลวิธีพิจารณาแพ่ง ม.32 ในคดีแพ่งยื่นอุทธรณ์เมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ.2478 ต้องใช้ประมวลวิธีพิจารณาแพ่งบังคับ

พฤตติการณ์ที่ฟังว่าจำเลยไม่มีเจตนาฆ่าคนจำเลยแทงเขาถูกบริเวณช่องท้อง เป็นผลทำให้ผู้ถูกทำร้ายไม่สามารถแจวเรือและหาบน้ำปลาขายอันเป็นอาชีพตามปกติของเขาได้เกิน 20 วันเรียกได้ว่าเป็นบาดแผลสาหัส

ในคดีอาญาศาลจะส่งประเด็นไปสืบณศาลในเมืองต่างประเทศโดยจำเลยไม่มีโอกาศติดตามไปซักค้านนั้นไม่ได้ พ.ร.บ.ให้ใช้ประมวลวิธีพิจารณาอาญา พ.ศ.2477 + คดีอาญาที่ยื่นฟ้องก่อนวันใช้ประมวลวิธีพิจารณาอาญาต้องใช้กฎหมายที่ใช้อยู่ในเวลาก่อนนั้นบังคับ

ตามกฎหมายลักษณมฤดกการแบ่งทรัพย์มฤดกแก่กันนั้นมิได้บังคับว่าจะต้องทำเป็นหนังสือ ถ้าหากปรากฎว่าผู้รับได้แบ่งแลรับส่วนแบ่งไปแล้วก็ใช้ได้ตามกฎหมาย ส่วนแบ่งมฤดกที่ทำกันก่อนใช้ประมวลแพ่งบรรพ 6 ต้องบังคับตามกฎหมายลักษณมฤดก