คำพิพากษาศาลฎีกา ปี พ.ศ. 2485 — หน้า 2

ปัญหาว่าจำเลยได้แจ้งความเท็จต่อเจ้าพนักงานโดยรู้อยู่ว่าเป็นความเท็จหรือไม่ ซึ่งจะต้องฟังข้อเท็จจริงตามพยานหลักฐานนั้น ไม่เป็นปัญหาข้อกฎหมาย การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายศาลฎีกาจะต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยมาแล้วจากพยานหลักฐานในสำนวน

เมื่อกฎหมายบัญญัติเพียงว่าใช้เรือโดยมิได้รับอนุญาตโดยถูกต้องตามกฎหมายเป็นความผิด. แต่ปรากฏในใบอนุญาตว่าจะใช้เรือรับส่งคนโดยสารและลากจูงทั้งสองอย่างไม่ได้. เช่นนี้ย่อมลงโทษจำเลยได้ตาม พ.ร.บ.เดินเรือในน่านน้ำไทย ฉบับที่ 6พ.ศ.2481 มาตรา 9 ไม่เป็นการนอกฟ้อง.

เมื่อกดหมายบัญญัติเพียงว่าไช้เรือโดยมิได้รับอนุญาตโดยถูกต้องตามกดหมายเปนความผิด แต่ปรากตไนไบอนุญาตว่าจะไช้เรือรับส่งคนโดยสารและลากจูงทั้งสองหย่างไม่ได้ เช่นนี้ย่อมลงโทสจำเลยได้ตามพ.ร.บ. เดินเรือไนน่านน้ำไทยฉบับที่ 6 พ.ส. 2481 ม.9 ไม่เปนการนอกฟ้อง

พริติการน์ที่ถือว่าเปนการป้องกันตัวพอสมควนแก่เหตุ

ผู้ตายมีไม้ตะพดเป็นอาวุธไปด้วยขึ้นไปด่าท้าทายจะทำร้ายจำเลยและพวกถึงบนเรือน. พวกจำเลยได้ร้องห้ามไม่ให้ขึ้นเรือนและปิดประตูไว้. ผู้ตายก็ยังพยายามดึงประตูเปิดเข้าไป. จำเลยได้แทงผู้ตายด้วยหอก 1 ที. ผู้ตายก็ยังพยายามจะเข้าไปในเรือนอีก. จำเลยจึงได้แทงอีก 1 ทีเห็นว่าจำเลยได้แทงในขณะผู้ตายพยายามทำร้ายจำเลยและพวก.แม้ผู้ตายจะมีอาวุธเพียงไม้ตะพดก็จริง แต่เมื่อพยายามจะเข้าทำร้ายจำเลยและพวกถึงในห้องเรือน. ดังนี้ จะให้จำเลยทำอย่างไร นอกจากจะต้องป้องกันตัวก็ไม่เห็นมีทางอื่น.การกระทำของจำเลยจึงเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ.

ผู้ร้องร้องขัดทรัพย์ขึ้นมา. โจทก์แก้ว่าผู้ร้องเป็นภรรยาจำเลยต้องรับผิดร่วมด้วย. ภายหลังโจทก์จะขอแก้ว่า ผู้ร้องเป็นภรรยาของผู้อื่น และได้มาฟ้องความโดยไม่ได้รับอนุญาตจากสามีเช่นนี้. ต้องทำเป็นคำร้องไม่ใช่คำแถลงการณ์.

ผู้ร้องร้องขัดทรัพย์ขึ้นมา โจทแก้ว่าผู้ร้องเปนภรรยาจำเลยต้องรับผิดร่วมด้วย พายหลังโจทจะขอแก้ว่า ผู้ร้องเปนภรรยาของผู้อื่น และได้มาฟ้องความโดยไม่ได้รับอนุญาตจากสามีเช่นนี้ ต้องทำเปนคำร้องไม่ไช่คำแถลงการน์

ในคดีที่มีผู้จัดการมรดก. ทายาทไม่จำต้องฟ้องร้องภายในอายุความมรดก 1 ปี เพราะอายุความย่อมสะดุดหยุดลงตามมาตรา173. ผู้วายชนม์ทำพินัยกรรมยกทรัพย์ให้โจทก์. ต่อมาผู้วายชนม์ได้ขายให้จำเลยที่ 1. และจำเลยก็ได้ต่อสู้ว่าเอาสินส่วนตัวไปซื้อที่รายพิพาทนี้. ศาลฎีกาฟังว่าคดียังไม่มีเหตุผลที่จะให้เห็นว่าได้มีการแยกทรัพย์กัน. ทรัพย์นั้นจึงเป็นสินสมรส และโจทก์มีสิทธิที่จะได้รับทรัพย์ตามพินัยกรรม. ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 25-26/2485.

ไนคดีที่มีผู้จัดการมรดก ทายาทไม่จำต้องฟ้องร้องพายไนอายุความมรดก 1 ปี เพราะอายุความย่อมสดุดหยุดลงตาม ม.173 ผู้วายชนม์ทำพินัยกัมยกทรัพย์ไห้โจท ต่อมาผู้วายชนม์ได้ขายไห้จำเลยที่ 1 และจำเลยก็ได้ต่อสู้ว่าเอาสินส่วนตัวไปซื้อที่รายพิพาทนี้ สาลดีกาฟังว่าคดียังไม่มีเหตุผลที่จะไห้เห็นว่าได้มีการแยกทรัพย์กัน ทรัพย์นั้นจึงเปนสมรส และโจทมีสิทธิที่จะได้รับทรัพย์ตามพินัยกัม

จำเลยเป็นตำรวจจับกุมผู้เสียหายในเวลาค่ำคืนโดยไม่มีหมายและมิใช่ในกรณีที่กฎหมายอนุญาต. เมื่อผู้เสียหายยอมให้จำเลยกระทำโดยดีเช่นนี้. ถือได้ว่าจำเลยกระทำในฐานะเป็นเจ้าพนักงาน. เมื่อเรียกสินบนจากผู้เสียหาย. การกระทำของจำเลยย่อมเป็นผิดตาม มาตรา 138.