คำพิพากษาศาลฎีกา ปี พ.ศ. 2485 — หน้า 25

แผลที่ใต้เข่ายาว 3 ซ.ม. กว้าง 2.2 ซ.ม. ลึก 6ซ.ม.. ตั้งแต่ถูกทำร้ายแล้วผู้ถูกทำร้ายประกอบการหาเลี้ยงชีพไม่ได้เป็นปกติ (เกิน 20 วัน. เพราะเจ็บเสียวชาตั้งแต่แผลแล่นขึ้นมาหมดซีกตัว ต้องใช้ไม้เท้ายันเดินกะเผลก. เช่นนี้เป็นบาดเจ็บถึงสาหัส. ศาลชั้นต้นลงโทษตาม มาตรา 256 จำคุก 2 ปี.ศาลอุทธรณ์แก้ลงโทษตาม มาตรา 254 จำคุก 1 ปี. เป็นแก้มาก. อ้างคำสั่งคำร้องที่ 124/2484. ปัญหาว่าบาดเจ็บถึงสาหัสโดยทุพพลภาพทนทุกขเวทนากล้าเกิน 20วัน. หรือไม่สามารถประกอบอาชีพได้โดยปกติเกิน 20 วันหรือไม่นั้น. เป็นปัญหาข้อเท็จจริง.

มอบที่นาไห้ทำต่างดอกเบี้ยจำต้องมีหลักถานเปนหนังสือ. อ้างดีกาที่ 708/2484.

มอบที่นาให้ทำต่างดอกเบี้ยจำต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือ.อ้างฎีกาที่ 708/2484.

ฟ้องว่าตรวจพบไม้สักซึ่งเป็นไม้ไม่มีดวงตราอยู่ในความครอบครองของจำเลยๆ จึงเป็นผู้ชักลากออกจากป่า ถ้าปรากฏว่าเป็นไม้ซึ่งดัดแปลงแปรสภาพไป ย่อมไม่เข้าข้อสันนิษฐานตาม พ.ร.บ.ป้องกันการลักลอบชักลากไม้สักฯ ข้อ 5 จะลงโทษจำเลยไม่ได้

ฟ้องว่าตรวจพบไม้สักซึ่งเป็นไม้ไม่มีดวงตราอยู่ในความครอบครองของจำเลย จำเลยจึงเป็นผู้ชักลากออกจากป่า ถ้าปรากฏว่าเป็นไม้ซึ่งดัดแปลงแปรสภาพไป ย่อมไม่เข้าข้อสันนิษฐานตาม พระราชบัญญัติป้องกันการลักลอบชักลากไม้สักฯ ข้อ 5 จะลงโทษจำเลยไม่ได้

ฟ้องของโจทกล่าวว่า จำเลยขายไม้ขีดไฟกลักละ 3 สตางค์อันเกินราคาสูงสุดซึ่งคนะกัมการไนท้องที่ได้ประกาสไว้ โดยห้ามมิไห้ขายเกินกว่ากลักละ 2 สตางค์ ย่อมเปนข้อความที่ชัดเจนพอที่จำเลยจะเข้าไจข้อหาได้ดีแล้ว ไม่จำเปนต้องกล่าวไนฟ้องว่า ประกาสของคนะกัมการนั้นได้ประกาสเมื่อวันเดือนปีได และจำเลยได้กะทำผิดพายไนกำหนดนั้นหรือไม่

ฟ้องของโจทก์กล่าวว่า จำเลยขายไม้ขีดไฟกลักละ 3สตางค์. อันเกินราคาสูงสุดซึ่งคณะกรรมการในท้องที่ได้ประกาศไว้. โดยห้ามมิให้ขายเกินกว่ากลักละ 2 สตางค์. ย่อมเป็นข้อความที่ชัดเจนพอที่จำเลยจะเข้าใจข้อหาได้ดีแล้ว.ไม่จำเป็นต้องกล่าวในฟ้องว่า ประกาศของคณะกรรมการนั้นได้ประกาศเมื่อวันเดือนปีใด. และจำเลยได้กระทำผิดภายในกำหนดนั้นหรือไม่.

ของที่จำเลยพยายามหนีพาสีอันเปนความผิดนั้น เปนของที่ต้องริบตามพ.ร.บ.สุลกากร

ของที่จำเลยพยายามหนีภาษีอันเป็นความผิดนั้น. เป็นของที่ต้องริบตาม พ.ร.บ.ศุลกากร.

จำเลยได้รับมอบหมายให้มีหน้าที่ทำตัวพิมพ์รูปพรรณสัตว์พาหนะยักยอกเงินค่าธรรมเนียมในการทำตัวไว้ก่อนทำ ตัวให้เจ้าของสัตว์ ย่อมเป็นผิดฐานยักยอกในฐานมีหน้าที่ตามมาตรา 319 (3). ฟ้องขอโจทก์อ้างมาตรา 131 กับมาตรา 319 เมื่อได้ความว่าจำเลยมีผิดตามมาตรา 319 ก็ลงโทษได้.