คำพิพากษาศาลฎีกา ปี พ.ศ. 2478 — หน้า 28

ศาลชั้นต้นให้จำคุก 10 ปี ตาม ม.249-55-59 ศาลอุทธรณ์แก้ให้จำคุก 5 ปี ตาม ม.249-53 เป็นแก้มาก ฎีกาข้อเท็จจริงได้

อุบายไปหลอกขอซื้อสุราเถื่อน ผู้ขายหลงเชื่อจึงนำออกมาเพื่อจะขายให้แลยังมิทันตกลงราคากันก็ถูกเจ้าพนักงานจับดังนี้เรียกได้ว่าเป็นการนำออกแสดงเพื่อขายตาม ม.8 แห่ง พ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.2476 จำเลยต้องมีผิดตามมาตรานี้อาญา ม.70 +พินิจตามกะทงลงโทษ

แก้มาก ศาลเดิมพิพากษาให้ลงโทษฐานชิงทรัพย์ตาม ม.300 จำคุก 6 ปี ศาลอุทธรณ์แก้ว่าจำเลยมีผิดฐานทำร้ายร่างกายต่าง ม.254 ให้จำคุก 6 เดือน ดังนี้เป็นแก้มาก คู่ความฎีกาข้อเท็จจริงได้

พ.ร.บ.อากรค่านาเป็นกฎหมายพิเศษให้อำนาจแก่เจ้าพนักงานที่จะจัดการยึดทรัพย์ผู้ค้างชำระเงินค่านาออกขายทอดตลาดเอาเงินใช้หนี้แก่รัฐบาลได้โดยไม่จำต้องนำคดีขึ้นฟ้องร้องต่อศาลเสียก่อน ประมวลวิธีพิจารณาแพ่ง ม.271-290 +วางที่เจ้าพนักงานฝ่าย+ครองยึดทรัพย์ของผู้ค้างอากรค่านาไว้ ศาลไปยึดมาขายทอดตลาด เจ้าพนักงาน+ปกครองยอมมาร้องต่อศาลให้หักเงินอากรค่านาได้ + ไม่จำต้องเป็นเจ้าหนี้+คำพิพากษา +ไม่เกินคำขอสิทธิได้รับชำระหนี้ก่อนหนี้อื่น ๆ เมื่อเพียงแต่ขอเฉลี่ยขึ้นมาเท่านั้นก็ได้แต่จะพิพากษาให้ได้+เฉลี่ยตามคำร้องขอนั้น

ปัญหากฎหมายข้อที่ว่าศาลล่างวินิจฉัยคดีผิดจากพะยานหลักฐานในสำนวนอันเป็นข้อกฎหมายที่จะฎีกาได้นั้นต้องปรากฎว่าศาลล่างวินิจฉัยตรงกันข้ามกับพะยานหลักฐาน+สำนวน เพียงแต่ศาลวินิจฉัยความถูกต้องคั่งที่ควรจะอ้างเป็นเหตุฎีกาข้อกฎหมายหาได้ไม่

การร้องทุกข์ต่อกำนันเจ้าของท้องที่ ก็เป็นการเพียงพอที่จะเรียกได้ว่าได้ร้องทุกข์ต่อเจ้าพนักงานผู้มีหน้าที่ตามมาตรา 80 แล้วอ้างฎีกาที่ 387/2471 ใบมอบคดีที่ให้เจ้าพนักงานฟ้องจำเลยในคดีความผิดส่วนตัวนั้น แม้จะลงวันผิดจากวันเกิดเหตุ ก็ยังใช้ได้ หาเสียไปไม่

ยกฟ้อง

ยกฟ้อง

ที่ดิน อาศัย วิธีพิจารณาแพ่ง น่าที่นำสืบข้อสันนิษฐานโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยอ้างว่าจำเลยอาศัยท่ของโจทก์อยู่ดังนี้ เป็นน่าที่โจทก์ต้องนำสืบให้สมตามฟ้องโจทก์จะสืบแต่เพียงว่าโจทก์เป็นเจ้าของที่ดินแลจำเลยไม่มีชื่ออยู่ในโฉนดแล้วให้ศาลสันนิษฐานเอาเองว่าจำเลยอยู่โดยทางอาศัยหาได้ไม่ พ.ร.บ.ฎีกาอุทธรณ์ ม.9 ข้อกฎหมายที่มิได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแต่ในชั้นศาลล่างแลเพิ่งกล่าวอ้างในชั้นฎีกานี้ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้

ครัวซึ่งอยู่ต่อเนื่องกับเรือน แม้จะไม่มีคนอยู่อาศัยก็นับว่าเป็นเคหะสถานตาม ม.6(14)