คำพิพากษาศาลฎีกา ปี พ.ศ. 2478 — หน้า 3

ฎีกาอุทธรณ์ แก้ไขมาก ศาลเดิมลงโทษจำเลยฐานชิงทรัพย์และทำร้ายร่างกายตาม ม.254 และ 299 ให้จำคุก 3 ปี ศาลอุทธรณ์แก้ว่าจำเลยมีผิดฐานทำร้ายร่างกายตาม ม.254 กะทงเดียวจำคุก 8 เดือน เป็นแก้มาก ฎีกาในข้อเท็จจริงได้

ยกฟ้อง

ยกฟ้อง

จำเลยไปลักตักจากเขาเมื่อตัดได้แล้วก็เอาผูกไว้เป็นมัด ๆ เตรียมขนเอาไปดังนี้ ต้องมีความผิดฐานลักทรัพย์ ไม่ใช่เป็นเพียงพยายามลักทรัพย์ ม.60 - 293 -292

ความผิดฐานแจ้งความเท็จต้องประกอบด้วยนำความที่รู้อยู่ว่าเป็นเท็จไปแจ้งต่อเจ้าพนักงานและอาจทำให้ผู้อื่นเสียหายได้ ไม่เกี่ยวกับเรื่องมีอำนาจหรือไม่มีอำนาจ
พ.ร.บ.ฎีกาอุทธรณ์ 2461 ม.5 ประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.219
คดีที่ศาลล่างทั้ง 2 พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อเท็จจริงนั้นฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้

ยกฟ้อง

เจตนาแกล้งฟ้องหรือไม่เป็นข้อเท็จจริงการฟ้องเท็จตามมาตรา 158 นั้น ผู้ถูกฟ้องจะได้รับความเสียหายหรือไม่ไม่เป็นข้อสำคัญสำหรับมาตรานี้

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำผิดในเดือน 9 ปีพะยานโจทก์ 2 ปากให้การว่าความผิดเกิดในเดือน 8 ปรากฎว่าปีนั้นมีเดือน 8 สอง 8 และมีพะยานหลักฐานอื่น ๆ ชัดเจนว่าจำเลยทำผิดในเดือน 9 ตรงตามฟ้องของโจทก์ เหตุเท่านี้ไม่ทำให้คดีของโจทย์เสียไป

เข้าหุ้นส่วนกันรับเป็นตัวแทนจำหน่ายน้ำมัน เมื่อบริษัทน้ำมันบอกเลิกไม่ให้หุ้นส่วนนั้นเป็นตัวแทนอีกต่อไป หาเป็นเหตุทำให้หุ้นส่วนนั้นเลิกจากกันตาม ม.1055(3)ไม่ ลงประกาศหนังสือพิมพ์ว่าหุ้นส่วนเลิกจากกันแล้วและว่าหุ้นส่วนผู้หนึ่งไม่ได้เป็นหุ้นส่วนในห้างหุ้นส่วนนั้นต่อไปแล้ว แต่ความจริงหุ้นส่วนนั้นยังหาได้เลิกจากกันไม่ ผู้ประกาศยอมต้องรับผิดในความเสียหายฐานเลมิดตาม ม.423
ประมวลวิธีพิจารณาแพ่ง ม.249 ประเด็นข้อใดที่มิได้เป็นประเด็นข้อทุ่มเถียงกันมาแต่ศาลชั้นต้น ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย

ขายให้เงินแก่ฝ่ายหญิงเป็นค่าเรือนหอที่ปลูกอยู่แล้วในที่ดินของฝ่ายหญิง เมื่อพ.ศ.2469 เรือนนั้นต้องเป็นเรือนหอและตกได้แก่ขาย อ้างฎีกาที่ 612/125 การใช้กฎหมายเรื่องผัวเมียที่เกิดขึ้นในสมัยกฎหมายผัวเมียอย่างเก่า ต้องใช้กฎหมายเก่านั้นบังคับ