คำพิพากษาศาลฎีกา ปี พ.ศ. 2482 — หน้า 3

คดีชั้นร้องขัดทรัพย์มีทุนทรัพย์ไม่ถึง 200 บาทแม้คดีเดิมมีทุนทรัพย์เกิน 200 บาทก็คงถือว่าคดีร้องขัดทรัพย์นั้นเป็นคดีมโนสาเร่
ถ้าคู่ความมิได้ฎีกาในปัญหาว่า เป็นประเด็นที่ศาลตัดสินเสร็จเด็ดขาดแล้วหรือไม่ ศาลฎีกาก็ไม่วินิจฉัยถึง

ทำนารุกล้ำทางหลวงเจ้าพนักงานสั่งให้รื้อถอน จำเลยขัดขืน มีผิดฐานขัดคำสั่งเจ้าพนักงานตามมาตรา 334(2)

การนำสืบถึงมูลกรณีเดิมที่เป็นหนี้กัน ไม่ถือว่าเป็นการสืบต่างกับฟ้อง
จำเลยกู้เงินบิดาโจทก์ไปบิดาโจทก์ตายโจทก์ได้รับมฤดก โจทก์จำเลยทำสัญญากันอีกฉะบับ 1 เป็นว่าจำเลยกู้เงินจากโจทก์โดยสัญญานี้มีพะยานรับรองลายพิมพ์นิ้วมือจำเลยถูกต้องตามกฎหมาย โจทกืฟ้องจำเลยโดยอาศัยสัญญา-ฉะบับที่ทำกู้จากบิดา ศาลพิพากษายกฟ้องไปแล้ว โจทก์ฟ้องใหม่โดยอาศัยสัญญาที่ทำกับตนเองนั้นได้ เพราะไม่ใช่ประเด็นเดียวกัน
เมื่อคำพิพากษาก่อนกล่าวว่าไม่ตัดสิทธิโจทก์จะฟ้องใหม่โดยอาศัยเอกสารฉะบับใดโจทก์ฟ้องโดยอาศัยเอกสารฉะบับนั้นอีกได้ ด้วยไม่ใช่คดีที่ได้มีคำพิพากษาถึงที่สุดแล้ว

ศาลอุทธรณ์มีอำนาจเรียกสำนวนสอบสวนมาประกอบการวินิจฉัยได้ตามประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.175,+15 เมื่อศาลอุทธรณ์มิได้+แต่ฉะเพาะสำนวนการสอบสวนมาลงโทษจำเลย+ไม่มีเหตุจะกล่าวว่าศาลอุทธรณ์ทำการไม่ชอบด้วย+พิจารณา

โจทก์ยื่นคำร้องขออ้างพะยานเอกสารเพิ่มเติมในชั้น+ แต่เอกสารเหล่านั้นเป็นหนังสือราชการซึ่งใคร ๆ มีโอกาศไปขอตรวจดูได้และชั้นพิจารณาก็มีเหตุที่โจทก์ควรทราบว่าเอกสารเหล่า+มีอยู่+โจทก์หาได้อ้างไม่+ไม่รับฟังพะยานเอกสารในชั้นฎีกา

ปัญหาที่อ้างว่าเป็นข้อกฎหมายซึ่งกล่าวมาในฎีกานั้น มิได้ยกข้อกฎหมายขึ้นอ้างอิงหรืออธิบายให้แจ้งชัดว่าเป็นข้อกฎหมายที่ผู้ฎีกาควรจะชนะคดีโดยประการใดเป็นแต่ยกเป็นปัญหาขึ้นถาม แต่มิได้อธิบายปัญหาที่ยกขึ้นถามนั้นอย่างไร ดังนี้เป็นฎีกาที่ไม่ถูกต้องตามประมวลวิธีพิจารณาความแพ่ง ม.249 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย

เป็นเรื่องที่จะถือว่าเป็นผู้มีสันดานเป็นผู้ผู้ร้ายนั้นไม่มีกำหนดอายุความผู้ที่เคยถูกส่งตัวไปอยู่ต่างจังหวัดแล้วมาต้องโทษฐานทำร้ายร่างกาย ศาลต้องส่งตัวไปกักกัน
กฎหมายไม่เปิดช่องให้ศาลใช้ดุลยพินิจได้เช่นเดียวกับในมาตรา 8

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้กำลังกายขู่เข็ญกอดปล้ำข่มขืนกระทำชำเราหญิงจนสำเร็จ ทางพิจารณาปรากฎว่าหญิงยอมให้จำเลยร่วม+วาสเพราะจำเลยหลอกว่าจะเลี้ยงดูเป็นภริยาและถ้าไม่ยอมจะพาไปให้+ดังนี้ลงโทษจำเลยฐานข่มขืนกระทำชำเรามิได้ เรียกว่าทางพิจารณาได้ความต่างกับฟ้อง

"ป่า" ตามความหมายใน พ.ร.บ.รักษาป่าฯ ม.3 ข้อ 2 นั้นหมายถึงที่+ดงซึ่งรัฐบาลมิได้อนุญาตให้ออกโฉนดแก่ผู้หนึ่งผู้ใดทำบ้านเรือนหรือทำการเพาะปลุก
ตัดไม้หวงห้ามในที่ซึ่งตนได้รับใบเหยียบย่ำแล้วแต่ยังมิได้รับโฉนดโดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน และใบเหยียบย่ำนั้นยังไม่ขาดอายุยังไม่มีผิดตาม พ.ร.บ.และกฎข้อบังคับฯรักษาป่า

พะยานเบิกความแล้วยกฟ้องและถูกลงโทษฐานเบิกความเท็จ ศาลหยิบยกสำนวนที่พะยานถูกลงโทษนั้นมาประกอบการวินิจฉัยชั่งน้ำหนักคำเบิกความของพะยานได้