คำพิพากษาศาลฎีกา ปี พ.ศ. 2486 — หน้า 3

รับทรัพย์ของเขาเพื่อเอาไปขาย ไม่ใช่เป็นสัญญาฝากทรัพย์และไม่ใช่ตัวแทนค้าต่าง จะยกอายุความเรื่องฝากทรัพย์มาใช้บังคับไม่ได้

รับทรัพย์ของเขาเพื่อเอาไปขาย ไม่ไช่เปนสัญญาฝากทรัพย์และไม่ไช่ตัวแทนค้าต่างจะยกอายุความเรื่องฝากทรัพย์มาไช้บังคับไม่ได้.

สัญญาจ้างว่าความตกลงกันว่าเมื่อเรียกร้องเงินแสนบาท จะให้ค่าจ้างสองหมื่นถือเป็นหลักคำนวณตามมากน้อยตามส่วนที่จะได้ ดังนี้ถือว่าเป็นข้อสัญญาแบ่งเอาส่วนจากทรัพย์ที่พิพาทขัดต่อ พ.ร.บ.ทนายความ มาตรา 12(2) ย่อมเป็นโมฆะและจะฟ้องเรียกค่าจ้างตามสมควรไม่ได้ด้วย พ.ร.บ.ทนายความมาตรา 12(2) นั้นแยกได้เป็น 2 กรณีคือปลูกความโดยหามูลมิได้อย่างหนึ่งและแบ่งเอาส่วนจากทรัพย์พิพาทอีกอย่างหนึ่งและทั้งสองอย่างนี้เป็นเรื่องขัดต่อความสงบเรียบร้อยของประชาชน สัญญาจ้างว่าความตกลงกันว่าค่าทนายที่ศาลตัดสินให้ ยอมให้เป็นของทนายในกรณีถอนฟ้องฯลฯ ดังนี้ถ้าไม่ได้ถอนฟ้องทนายจะฟ้องเรียกไม่ได้

สัญญาจ้างว่าตามตกลงกันว่าเมื่อเรียกร้องเงินแสนบาท จะไห้ค่าจ้างสองหมื่นถือเปนหลักคำนวนตามมากน้อยตามส่วนที่จะได้ดังนี้ถือว่าเปนข้อสัญญาแบ่งเอาส่วนจากทรัพย์ที่พิพาทขัดต่อ พ.ร.บ.ทนายความ ม. 12(2) ย่อมเปนโมคะ และจะฟ้องเรียกค่าจ้างตามสมควนไม่ได้ด้วย
พ.ร.บ. ทนายความ ม. 12(2) นั้นแยกได้เปน 2 กรนี คือปลูกความโดยหามูลมิได้หย่าง 1 และแบ่งเอาส่วนจากทรัพย์พิพาทอีกหย่างหนึ่งและทั้งสองหย่างนี้เปนเรื่องขัดต่อความสงบเรียบร้อยของประชาชน
สัญญาจ้างว่าความตกลงกันว่าค่าทนายที่สาลตัดสินไห้ ยอมไห้เปนของทนายไนกรนีถอนฟ้องฯลฯ ดังนี้ ถ้าไม่ได้ถอนฟ้องทนายจะฟ้องไม่ได้.

ฟ้องขอให้บังคับโอนที่ดินตามสัญญาขายเมื่อพ้น 10 ปีไม่ได้เพราะขาดอายุความตามมาตรา 164 สัญญากู้เงินมอบที่ดินให้ทำต่างดอกเบี้ยและว่าถ้าครบ 6 เดือนไม่ได้ไถ่ถอน จะไม่เกี่ยวข้องแก่ที่ดินต่อไปดังนี้ถ้าพ้นกำหนดนั้นแล้วถือว่าผู้ให้กู้ครอบครองโดยเจตนาเป็นเจ้าของ

ฟ้องขอไห้บังคับโอนที่ดินตามสัญญาขายเมื่อพ้น 10 ปีไม่ได้ เพราะขาดอายุความตามมาตรา 164
สัญญากู้เงินมอบที่ดินไห้ทำต่างดอกเบี้ยและว่าถ้าครบ 6 เดือนไม่ได้ไถ่ถอนจะไม่เกี่ยวข้อแก่ที่ดินต่อไปดังนี้ ถ้าพ้นกำหนดนั้นแล้วถือว่าผู้ไห้กู้ครอบครองโดยเจตนาเปนเจ้าของ.

ลักทรัพย์ในเคหะสถานโดยจำเลยคนหนึ่งซึ่งเป็นผู้แทนเจ้าทรัพย์ที่ดูแลเคหะสถานอยู่ในขณะนั้นอนุญาตให้จำเลยอีกคนหนึ่งเข้าไปลัก ไม่เป็นการลักทรัพย์ตาม มาตรา 294(1)

ลักทรัพย์ไนเคหะสถานโดยจำเลยคนหนึ่งซึ่งเปนผู้แทนเจ้าทรัพย์ที่ดูแลเคหะสถานหยู่ไนขนะนั้นอนุญาตไห้จำเลยอีกคนหนึ่งเข้าไนเข้าไปลักไม่เปนการลักทรัพย์ตาม ม. 294(1).

ซื้อเชื่อโคต่อกัน แล้วมาทำเป็นสัญญารับใช้หนี้ ถือว่าเป็นแปลงหนี้ใหม่ เจ้าหนี้ไม่ฟ้องลูกหนี้เมื่อหนี้ถึงกำหนดนั้น ไม่ถือว่าเป็นการผ่อนเวลาชำระหนี้ให้ลูกหนี้ ผู้ค้ำประกันจึงไม่หลุดพ้น

ซื้อเชื่อโคต่อกัน แล้วมาทำเปนสัญญา+ ถือว่าเปนแปลงหนีไหม่
เจ้าหนี้ไม่ฟ้องลูกหนี้เมื่อหนี้ถึงกำหนดนั้น ไม่ถือว่าเปนการอ่อนเวลาชำระหนี้ไห้ลูกหนี้ ผู้ค้ำประกันจึงไม่หลุดพ้น.