คำพิพากษาศาลฎีกา ปี พ.ศ. 2484 — หน้า 31

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจปลูกต้นยางโดยไม่ได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมยางมาตรา 15 แม้จำเลยรับสารภาพก็ต้องยกฟ้องเพราะยังไม่พอแสดงให้เห็นเป็นองค์ความผิดตามมาตรา 15

มฤดกของเจ้ามฤดกที่ตายมากว่า 10 ปีแล้ว แม้ผู้รับมฤดกเป็นเด็กก็หมดสิทธิ์จะฟ้องแบ่งมฤดกเพียงแต่ได้ความว่าผู้รับมฤดกเป็นพี่น้องกัน ไม่พอให้ถือว่าพี่ชายปกครองมฤดกแทนน้องชาย

จำเลยเคยต้องโทษจำคุกมาแล้วพ้นโทษครั้งสุดท้ายซึ่งกำหนดโทษเกิน 6 เดือนมากระทำผิดอีกภายใน 3 ปี การเพิ่มโทษต้องเพิ่มกึ่งหนึ่งตามมาตรา 73 ไม่ใช่เพิ่ม 1 ใน 3 ตามมาตรา 72

กิริยาที่จำเลยกะชากลร้อยไปจากคอเจ้าทรัพย์ ไม่ถือว่าเป็นการใช้กำลังทำร้ายจึงไม่เป็นผิดฐานชิงทรัพย์

กรณีที่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานตัดฟันชักลากไม้ผิด พ.ร.บ.รักษาป่าและกฎข้อบังคับวางระเบียบวิธีจัดการรักษาป่า พ.ศ.2456 ข้อ 16 นั้น ถ้าโจทก์มิได้กล่าวในฟ้องว่าได้มีการออกประกาศโฆษณาว่าได้ใช้กฎข้อบังคับที่โจทก์อ้างนี้ในเขตต์ที่เกิดเหตุให้ราษฎรในท้องที่นั้นทราบล่วงหน้าเสียก่อน 3 เดือนตามกฎข้อ 2 และในท้องสำนวนก็ไม่ได้ความดั่งนี้ด้วยแล้ว ก็ลงโทษจำเลยมิได้เพราะผลใช้บังคับตามกฎนั้นยังไม่มี

การหลีกเลี่ยงหรือพยายามหลีกเลี่ยงภาษีศุลกากรหรือการฉ้อหรือพยายามฉ้อภาษีเป็นความผิดซึ่งกฎหมายระบุให้ลงโทษอย่างเดียวกัน แต่การนำของต้องห้ามไม่มีกฎหมายระบุเป็นพิเศษ ฉะนั้นถ้าเป็นเพียงพยายามก็ต้องลงโทษฐานพยายามตามกฎหมายอาญามาตรา 60

กรณีผิดสัญญา โดยปกติศาลย่อมบังคับให้ปฏิบัติตามสัญญา แต่เมื่อมีพฤตติการณ์พิเศษ เช่นจะเป็นการเสียหายแก่บุคคลภายนอกมากมาย ศาลจะให้ใช้ค่าเสียหายแทนก็ได้