คำพิพากษาศาลฎีกา ปี พ.ศ. 2487 — หน้า 32

จำเลยตั้งร้านค้าขายมีสินค้าราคาประมาณ 2,000 บาท และเป็นผู้ออกอาชญาบัตรค่าสุกรมีเหรียญกษาปณ์ไว้ในครอบครองเป็นเงิน 162 บาทดังนี้ ไม่เป็นการเกินสมควร ฯลฯ อันจะถือว่าเป็นการค้า
จำเลยมีสตางค์แต่ไม่ทอนให้ลูกค้ายังถือไม่ได้ว่าจำเลยมีเจตนาค้าเหรียญกษาปณ์
เหตุเกิดก่อนวันใช้พระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติเงินตราในภาวะฉุกเฉินลงวันที่30 เมษายน 2486 จะนำพระราชกำหนดนั้นมาบังคับไม่ได้

จำเลยตั้งร้านค้าขายมีสินค้าราคาประมาน 2000 บาท และเปนผู้ออกอาชญาบัตรค่าสุกร มีเหรียนกสาปน์ไว้ไนครอบครองเปนเงิน 162 บาท ดังนี้ ไม่เปนการเกินสมควน ฯลฯ อันจะถือว่าเปนการค้า
จำเลยมีสตางค์แต่ไม่ทอนไห้ลูกค้ายังถือไม่ได้ว่าจำเลยมีเจตนาค่าเหรียนกสาปน์
เหตุเกิดก่อนวันไช้พระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติเงินตราไนภาวะฉุกเฉินลงวันที่ 30 เมสายน 2486 จะนำพระราชกำหนดนั้นมาบังคับไม่ได้

แม้ในสัญญากู้จะเขียนไว้ว่า ผ่อนชำระเปนงวดก็ดี ถ้าไม่มีข้อความว่าจะไช้กี่งวด ๆ ละเท่าได และไช้เมื่อไดแล้ว ถือว่าคดีไม่หยู่ไนบังคับอายุความตาม ม.166

แม้ในสัญญากู้จะเขียนไว้ว่า ผ่อนชำระเป็นงวดก็ดี ถ้าไม่มีข้อความว่าจะใช้กี่งวด งวดละเท่าใด และใช้เมื่อใดแล้ว ถือว่าคดีไม่อยู่ในบังคับอายุความตาม มาตรา 166

จำเลยไช้สันขวานตีผู้ตายไป 1 ทีถูกกะโหลกสีสะโดยผู้ตายเมาสุรามายั่วโทสะจำเลยดังนี้จำเลยมีความผิดถานค่าคนตายโดยไม่เจตนา.

จำเลยใช้สันขวานตีผู้ตายไป 1 ทีถูกกะโหลกศีรษะโดยผู้ตายเมาสุรามายั่วโทสะจำเลย ดังนี้ จำเลยมีความผิดฐานฆ่าคนตายโดยไม่เจตนา

การที่ปลัดอำเภอไว้ใจให้สารวัตรศึกษาซึ่งเคยเป็นผู้ไปรับสลากกินแบ่งจากคณะกรรมการจังหวัดมาจำหน่ายไปเบิกสลากกินแบ่งเพื่อมาจำหน่ายตามเคย แล้วสารวัตรศึกษายักยอกเงินค่าจำหน่ายสลากเป็นประโยชน์ส่วนตัวเสียเช่นนี้ ปลัดอำเภอไม่มีความรับผิดร่วมกับสารวัตรศึกษาในผลแห่งละเมิดซึ่งสารวัตรศึกษาได้ทำไป
การที่ปลัดอำเภอเซ็นชื่อในการเบิกสลากกินแบ่งจากคณะกรรมการจังหวัดเป็นการกระทำไปในหน้าที่ราชการในฐานเป็นคณะกรรมการอำเภอ เมื่อนายอำเภอไม่ได้รู้เห็นและไม่ได้ให้อนุมัติปลัดอำเภอเซ็นชื่อแทนนายอำเภอไม่มีความรับผิด
การกระทำของปลัดอำเภอในเรื่องที่มอบให้สารวัตรศึกษาไปรับสลากกินแบ่งจากคณะกรรมการจังหวัดมาจำหน่ายเป็นการกระทำในหน้าที่ราชการปลัดอำเภอและสารวัตรศึกษาต่างเป็นข้าราชการปฏิบัติหน้าที่ราชการ จึงไม่ใช่เรื่องตัวการตัวแทน

การที่ปลัดอำเพอไว้ไจไห้สารวัดอาสาซึ่งเคยเปนผู้ไปรับสลากกินแบ่งจากคณะกรมการจังหวัดมาจำหน่ายไปเบิกสลากกินแบ่งเพื่อมาจำหน่ายตามเคย แล้วสารวัดสึกสายักยอกเงินค่าจำหน่ายสลากเปนประโยชน์ส่วนตัวเสียเช่นนี้ ปลัดอำเภอไม่มีความรับผิดร่วมกับสารวัดสึกสาได้หา+ไป.
การที่ปลัดอำเพอเซ็นชื่อไนการเบิกสลากกินแบ่งจากคนะกรมการจังหวัดเปนการกะทำไปไนหน้าที่ราชการไนถานเปรคนะกรมการอำเพอ เมื่อนายอำเพอไม่ได้รู้เห็นและไม่ได้ไห้อนุมัติปลัดอำเพอเซ็นชื่อแทนนายอำเพอไม่มีความรับผิด
การกะทำขอปลัดอำเพอไนเรื่องมอบไห้สารวัดสึกสาไปรับสลากกินแบ่งจากคนะกรมการจังหวัดมาจำหน่ายเปนการกะทำไนหน้าที่ราชการปลัดอำเพอและสารวัดสึกสาต่างเปนข้าราชการปติบัติหน้าที่ราชการ+ไม่ไช่เปนเรื่องตัวการตัวแทน.

ฟ้องในทางแพ่งก็เรียกว่าเป็นข้อหาได้ตาม มาตรา 1(3) โจทก์ฟ้องว่าฆ่าโคโดยไม่ได้รับอนุญาตและว่าสัญญาจ่ายสินบนนำจับด้วย เมื่อจำเลยให้การรับเต็มข้อหา ก็ย่อมรับร่วมถึงเงินสินบนนำจับด้วย

ฟ้องไนทางแพ่งก็เรียกว่าเปนข้อหาได้ตามม. 1(3)
โจทฟ้องว่าค่าโคโดยไม่ได้รับอนุญาตและว่าสัญญาจ่ายสินบนนำจับด้วย เมื่อจำเลยไห้การรับเต็มข้อหา ก็ย่อมรับร่วมถึงเงินสินบนนำจับด้วย.