คำพิพากษาศาลฎีกา ปี พ.ศ. 2477 — หน้า 36

ประมาทหรือไม่เป็นข้อเท็จจริง ปล่อยจำเลย

+ลักเขาตกปากระวางเรือบาดเจ็บจำเลยต้องมีผิดฐานทำร้ายร่างกายเพราะอาจจะแลเห็นผล แห่งการกระทำนั้นได้แล้ว การทำร้ายร่างกายไม่จำต้อง+ ให้เกิดบาดเจ็บจากกำลังร่างกายของผู้ทำร้ายโดยตรงว่าเกิดบาดเจ็บจากวัดถุอื่นโดย+ของการใช้กำลังก็เป็นผิดได้ประมวลอาชญาทหาร ม.50 ไม่ใช่บทเพิ่มโทษฐานไม่เข็ด +แต่เป็นบทกำหนดโทษสำหรับผู้ทำผิดเป็นทหารประจำ+แม้ทำผิดครั้งแรก ครั้งเดียวก็+วางมาตรานี้ แลเมื่อความ+ของจำเลยมีเหตุจะต้องเพิ่มโทษฐานไม่เข็ดหลาบตามกฎหมายลักษณอาชญาด้วยแล้ว เพิ่มโทษอีกได้ ไม่เรียกว่าเป็นการเพิ่มโทษฐานไม่เข็ดหลาบ 2 ชั้น

ฟ้องขับไล่ +เหยียบย่ำ การออกใบเหยียบย่ำอย่างไรเรียกว่าเป็นการออกใบเหยียบย่ำโดยชอบด้วยกฎหมาย ใบเหยียบย่ำที่เขียนไว้ก่อน+มาลงนามในภายหลังเป็นเวลาช้านานเพราะต้องปฏิบัติตามระเบียบการนั้นหาทำให้ใบเหยียบย่ำนั้นเสียไปไม่
ปกครอง ผู้ใดปกครองที่มาโดยสุจริตแลถือใบเหยียบย่ำผิดที่ไว้ก็+ ผู้บุกรุกจะถือเอาเหตุที่ใบเหยียบย่ำผิดที่มาเป็นการตัดอำนาจปกครองนั้นไม่ได้
ป.พ.พ.ม.1367-1374 ผู้ทรงสิทธิครอบครองมีอำนาจฟ้องผู้บุกรุกที่ซึ่งตนครอบครองอยู่ได้

รับสารภาพเมื่อสืบพะยานหมดแล้วศาลฎีกาไม่ลดโทษให้

ฟ้อง ตัดสิน ฟ้องหาว่าทำร้ายคนหนึ่ง แม้ปรากฎว่าจะพลั้งพลาดไป+ดนอีกคนหนึ่งเมื่อไม่ได้ฟ้อง +มาศาลไม่ลงโทษให้

ปล่อยจำเลย

ครูสอนนักเรียนแต่ไม่ได้รับเลี้ยงเด็กไว้ไม่เข้าความหมายแห่งมาตรา 247 พ.ร.บ.ฎีกาอุทธรณ์ พ.ศ.2461 แก้มากศาลเดิมลงโทษตามมาตรา 245-247-++9-40 ปรับ 50 บาท
ศาลอุทธรณ์แก้ลงโทษตาม ม.244 จำคุก 2 ปีเป็นแก้ไขมาก ลักษณพะยาน บาดแผลที่ถูกชำเราเป็นวัดถุพะยาน

ปล่อยจำเลย

ลักษณพะยาน ถ้อยคำที่ให้การในชั้นไต่สวนแต่มิได้เบิกความในชั้นพิจารณาด้วย เป็นคำกล่าวลับหลังซึ่งจำเลยไม่มีโอกาศค้านติงจะใช้ยันแก่จำเลยไม่ได้

คดีที่ศาลเดิมแยกลงโทษจำเลยเรียงกะทง และจำเลยอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงนั้นศาลอุทธรณ์ไม่มีอำนาจหยิบยกความผิดกะทงที่ต้องห้ามตาม พ.ร.บ.ลักษณอุทธรณ์ขึ้นวินิจฉัย เทียบฎีกาที่ 290/2476 พ.ร.บ.ฆ่าโคกระบือ ฯ ร.ศ.119 ม.18-20