คำพิพากษาศาลฎีกา ปี พ.ศ. 2480 — หน้า 36

บุริมสิทธิของผู้ให้เช่าที่ดินย่อมมีอยู่เหนือสังหาริมทรัพย์ที่นำเข้ามาไว้ในที่เช่าโดยไม่คำนึงว่าใครจะเป็นผู้นำเข้ามา สามีขนทรัพย์เข้ามาไว้ในที่ดินซึ่งภริยาเป็นผู้เช่าภริยาค้างชำระค่าเช่าดังนี้บุริมสิทธิของผู้ให้เข่าย่อมมีอยู่เหนือทรัพย์ที่นำเข้ามาไว้ในที่เขาฉะเพาะสินสมรสส่วนของภริยาเท่านั้น หามีบุริมสิทธิในสินบริคณห์ส่วนของสามีด้วยไม่ บุริมสิทธิของผู้ให้เช่าในมูลค่าเช่าย่อมรวมถึงหนี้คำภาษีอากรซึ่งเกิดจากความเกี่ยวพันในเรื่องเช่าด้วย บุริมสิทธิของผู้ให้เช่าในมูลค่าเช่าย่อมอยู่เหนือสังหาริมทรัพย์ทั้งหมดที่นำเข้ามาไว้ในที่เช่านั้น โดยไม่จำกัดว่าจะนำเข้ามาไว้ในส่วนไหนของที่เช่าฎีกาอุทธรณ์ ปัญหาข้อเท็จจริง ข้อที่ว่าศาลบังคับให้ฝ่ายใดเสียค่าธรรมเนียมค่าทนายแทนอีกฝ่ายหนึ่งเป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น อยู่ในดุลยพินิจของศาล

ศาลเดิมแลศาลอุทธรณ์ให้จำคุกจำเลยไม่เกิน 1 ปี ศาลเดิมไม่รอการลงอาญาแต่ศาลอุทธรณ์ให้รอการลงอาญานั้น คู่ความฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้

ยกฟ้อง

ยกฟ้อง

จำเลยกล่าวใส่ความโจทก์ว่าชำเรากับสามีจำเลยโจทก์จึงกล่าวตอบไปว่าไม่ต้องการเอาดอก นามสกุลสามีจำเลยหมา ๆ เช่นนี้ จำเลยต้องมีผิดฐานหมิ่นประมาทตาม ม.282 หาเป็นเรื่องด่าโต้ตอบกันไม่

ได้รับอนุญาตให้ตั้งร้านจำหน่ายฝิ่นแต่เวลาซื้อฝิ่นมาจำหน่ายเอาไปเก็ไว้เสียที่อื่นเพราะร้านไม่มั่นคงพอ เมื่อจะจำหน่ายก็เอามาที่ร้านฉะเพาะเท่าที่ต้องการดังนี้ ต้องมีผิดฐานนำฝิ่นออกนอกร้าน และศาลต้องริบฝิ่นนั้นด้วย ความผิดฐานนำฝิ่นออกนอกร้านที่จะอ้างความจำเป็นขึ้นเป็นข้อแก้ตัวนั้นต้องพิเคราะห์เป็นเรื่อง ๆ ไป

คู่สัญญาตั้งใจจะกู้เงินและให้ที่ดินเป็นประกัน แต่เมื่อไปที่เกษตร์ได้ตกลงทำเป็นคู่สัญญาขายฝากดังนี้ ไม่เรียกว่าเป็นนิติกรรมอำพราง ประมวลวิธีพิจารณาแพ่ง ม.288

โจทย์ฟ้องจำเลยเป็นความอาญาระบุแต่วันและเดือนที่กระทำผิดเท่านั้นหาได้ระบุปีไม่แล้วภายหลังยื่นคำร้องของระบุปีด้วย โดยไม่ทำให้จำเลยหลงข้อต่อสู้อย่างใด ฟ้องของโจทก์ใช้ได้ตามกฎหมาย พะยาน พะยานโจทก์เบิกความครั้งหนึ่งแล้วแต่เป็นความเท็จศาลจึงพิพากษาลงโทษพะยานฐานเบิกความเท็จไปแล้ว โจทก์ขอสืบพะยานคนนั้นในข้อเดียวกับในครั้งแรกอีกได้ไม่ผิดวิธีพิจารณา

ยกฟ้อง

ยกฟ้อง