คำพิพากษาศาลฎีกา ปี พ.ศ. 2480 — หน้า 4

พฤตติการณ์ที่ถือว่าเป็นผิดฐานฉ้อโกง

ส่งสำเนาฎีกาให้จำเลยไม่ได้ จำหน่ายคดี

กำนันมีคำสั่งให้จำเลยซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านพาตัวเด็กหญิงมีต้องหาว่าลักทรัพย์ส่งจำเลย จำเลยกลับพาเด็กหญิงนั้นไปเที่ยวซ่อน+ เพื่อการประเวณี ต้องมีความผิดตาม ม.146 เพราะจำเลยอาจเห็นผลตาม++นีได้

ยกฟ้อง

ศาลมีอำนาจส่งคืนของกลางในคดีอาญาให้แก่เจ้าของได้ตามประมวลวิธีพิจารณาอาญา

การที่จะเรียกภาษีเพิ่มขึ้นตามความใน ม. 14 ในฐานที่ ไม่ยื่นแบบรายการภาษีนั้นไม่เป็นบทบังคับตายตัว หากแต่อยู่ในดุลยพินิจของศาลหรือเจ้าพนักงานแล้วแต่เหตุการณ์เป็นเรื่อง ๆ ไป การอุทธรณ์คำชี้ขาดของข้าหลวงประจำจังหวัดต้องทำโดยยื่นฟ้องต่อศาลภายในกำหนด 30 วัน นับแต่วันที่ ได้รับแจ้งคำชี้ขาดข้าหลวงประจำจังหวัดทำคำสั่งในคำร้องอุทธรณ์คพสั่งของผู้เสียภาษีแล้วเรียกผู้เสียภาษีไปฟังและเซ้นทราบคำสั่ง วันหลังจึงมีหนังสือแจ้งคำสั่งมายังผู้เสียภาษีอีทีหนึ่งดังนี้ต้องถือว่าผู้เสียภาษีทราบคำสั่งโดยชอบในวันหลัง ประมวลวิธีพิจารณาแพ่ง ม. 224

การที่จะเรียกภาษีเพิ่มขึ้นตามความใน ม. 14 แห่ง พ.ร.บ. ภาษีการค้าในฐานที่ไม่ยื่นแบบรายการภาษีนั้น ไม่ใช่เป็นบทบังคับตายตัว ต้องแล้วแต่เหตุการณ์เป็นเรื่อง ๆ ไป และกรณีนี้เป็นปัญหาข้อเท็จจริง คดีแพ่งทุทรัพย์ 120 บาท คู่ความอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญา ม. 250 ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยมีผิดตาม ม. 253 ก็ลงโทษจำเลยตามฐานความผิดหลังนี้ได้

พฤติการณ์ที่ไม่ถือว่าเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าคน ประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม. 219 ปัญหาที่ว่าอย่างไรจะเป็นผิดฐานพยายามฆ่าคนนั้นเป็นปัญหาข้อกฎหมายคดีอาญาที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้ยกฟ้องโจทก์ ๆ ฎีกาได้แต่ปัญหาข้อกฎหมาย

จำเลยมีฝิ่นเถื่อนไว้ในครอบครองโดยชุกซ่อนไว้ที่ใต้บันไดและในครัวต้องมีผิดตามกฎหมายข้างต้น ประมวลวิธีพิจารณาแพ่ง ม. 222 คดีที่ฎีกาได้แต่ฉะเพาะปัญหาข้อกฎหมาย ศาลฎีกาต้อง ฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยมาแล้วจากพะยานหลักฐานในสำนวน