คำพิพากษาศาลฎีกา ปี พ.ศ. 2482 — หน้า 4

จำเลยปฏิเสธชั้นศาลแต่ในชั้นสอบสวนจำเลยรับสารภาพและได้นำเจ้าพนักงานไปที่เกิดเหตุ การนำชี้นี้ก็ถือว่าเป็นแต่ส่วนหนึ่งของคำรับสารภาพชั้นสอบสวน ไม่ใช่หลักฐานประกอบตามความประสงค์ของมาตรา 176 ประมวลวิธีพิจารณาอาญา และพะยานหลักฐานประกอบตามมาตรา 176 นี้จะต้องไม่ใช่เป็นส่วนหนึ่งของคำรับสารภาพนั้นเอง
อ้างฎีกาที่ 337/2482

เจ้าทุกข์ต่อยจำเลยก่อน + เลยได้ต่อยตอบไปทีหนึ่งแล้วจำเลยเข้ากอดปล้ำเจ้าทุกข์โดยกลัวเจ้าทุกข์ทำร้ายเอาอีก นอกจากไม่ได้ทำร้ายกันอีก ถือว่า+กระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ ไม่มีโทษ

การนำเกลือออกนอกเขตต์ทำเกลือโดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานอันเป็นผิดต่อ ม.6,14 แห่ง พ.ร.บ.เกลือนั้นเกลือไม่ใช่สิ่งที่ผิดกฎหมายและพระราชบัญญัติเกลือไม่มีบทให้ริบ ฉะนั้นจะริบเกลือนั้นไม่ได้
อ้างฎีกาที่ 756/2482

ฟ้องว่าทำผิด ณ สถานที่แห่งหนึ่ง ทางพิจารณาพะยานโจทก์ว่าทำผิด ณ สถานที่อีกแห่งหนึ่งดังนี้ ต้องพิพากษายกฟ้อง
อ้างฎีกาที่ 62/2480

ข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายแก้น้อยหรือแก้มากฎีกาว่าจำเลยรับสารภาพชั้นสอบสวนและเข้าหาเจ้าพนักงานเอง ศาลอุทธรณ์ไม่ลดโทษให้ตามกฎหมายอาญาม. 59 เป็นการไม่ชอบนั้น เป็นฎีกาข้อดุลยพินิจคัดค้านคำวินิจฉัยข้อเท็จจริง.
ศาลชั้นต้นลงโทษตามกฎหมายอาญา ม.299 จำคุก 3 ปี ลดฐานรับสารภาพชั้นสอบสวนให้กึ่งหนึ่งคงเหลือ 1 ปี 6 เดือนศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไม่ลดโทษฐานปราณีให้จำเลย คงพิพากษาให้จำคุกจำเลย 3 ปีดังนี้เป็นการแก้น้อย ฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้.

พะยานหลักฐาน,
คดีอาญาซึ่งจำเลยคัดค้านว่าฟ้องผิดวันนั้น แม้จะปรากฎว่าคำพะยานโจทก์กล่าววันเกิดเหตุคลาดจากวันฟ้องไปวันหนึ่งก็ดี ถ้าพะยานหลักฐานอื่นยังมีสนับสนุนพอให้ฟังได้ว่า ความจริงไม่ใช่ฟ้องผิดวันแล้วก็ไม่จำต้องวินิจฉัยว่า พะยานให้การถูกหรือผิดวันเพราะไม่สำคัญ ลงโทษจำเลยได้.

บัญญัติให้สิทธิ์แก่ผู้อยู่ในฐานะอันจะให้จดทะเบียนสิทธิ์ของตนได้อยู่ก่อนที่อาจจะเรียกร้องให้เพิกถอนการจดทะเบียนนั้นได้เท่านั้นหากผู้นั้นไม่ฟ้องร้องขอให้เพิกถอนการจดทะเบียนสิทธิ์ สิทธิ์ของผู้นั้นก็ยังคงมีอยู่ตามเดิม มาตรานี้หามีผลทำให้เสื่อมเสียสิทธิ์ของผู้นั้นอย่างใดไม่.
ประมวลแพ่งฯ มาตรา 240 ซึ่งบัญญัติให้ฟ้องร้องใน 1 ปี หรือ 10 ปีนั้นเป็นเรื่องนิติกรรมซึ่งเกิดจากการฉ้อฉลที่ลูกหนี้กระทำโดยรู้อยู่ว่าจะเป็นทางให้เจ้าหนี้เสียเปรียบหาใช่บังคับในเรื่องที่ผู้มีสิทธิ์ในที่ดินไม่เรียกร้องขอให้เพิกถอนการจดทะเบียนของคนอื่นในที่ดินนั้นไม่.

จำเลยแก้หน้าปกบอกกำหนดราคาหนังสือเรียนของกองวิชาการกระทรวงธรรมการให้สูงขึ้น แล้วเอาหนังสือนั้นขายไปตามราคาที่แก้ใหม่นั้น เป็นผิดฐานปลอมหนังสือตาม ม.223 แต่ไม่เป็นผิดฐานฉ้อโกงอีกกะทงหนึ่งแก้ราคาหนังสือที่ผู้อื่นพิมพ์ขายโดยเจตนาจะขายราคาสูงขึ้นนั้น จะครบองค์ความผิดต่อเมื่อมีผู้ซื้อหนังสือนั้น

สามีภริยา (ก่อนประมวล) ต่างแยกกันอยู่ มิได้อยู่กินด้วยกันฉันท์สามีภริยาเป็นเวลานานหลายปีจนตราบเท่าสามีตาย แต่ไม่ได้ทำนิติกรรมหย่าขาดจากกัน หรือแบ่งปันทรัพย์กันระหว่างกันนั้นยังถือว่าสามีภรียามิได้ขาดจากกันตามกฎหมายสามีตายเมื่อ พ.ศ. 2481 ภริยาร้าง นั้นมีสิทธิ์ได้รับมฤดกของสามีตาม ม.1628 อ้างฎีกาที่ 494/2472 จำเลยชนะคดีในศาลชั้นต้นแต่แพ้ในชั้นอุทธรณ์ เมื่อจำเลยฏีกาจำเลยไม่ต้องวางเงินค่าธรรมเนียมที่จะต้องเสียแทนอีกฝ่ายหนึ่ง.

การส่งของที่ได้เสียภาษีขาเข้าแล้วกลับออกไปนั้นผู้เสียจะได้รับเงินค่าภาษีนั้นคืนตาม พ.ร.บ.ศุลกากร ม.59 นั้น ไม่จำต้องเป็นว่าของนั้นต้องส่งไปยังท่าหนึ่งท่าใดนอกประเทศไทยจึงจะถือว่าเป็นการส่งกลับออกไปตามความหมายในมาตรา 59 นี้