คำพิพากษาศาลฎีกา ปี พ.ศ. 2479 — หน้า 41

โจทก์ฟ้องแลบรรยายฟ้องว่าจำเลยกระทำการลักทรัพย์ ขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์ ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยกระทำผิดฐานรับของโจร ดังนี้ลงโทษจำเลยไม่ได้ ตามประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.192 ตอน 3

การที่จำเลยไม่ยอมออกจากที่พิพาทเพราะเหตุที่จำเลยได้ครอบครองที่รายนี้มา แม้โจทก์จะเป็นผู้ซื้อจากเจ้าของที่เดิม จำเลยก็ไม่มีความผิดฐานบุกรุกทางอาญา

คำรับสารภาพของจำเลยที่ยอมรับสมอ้างเพื่อช่วยเหลือจำเลยอื่น ๆ ให้พ้นผิดนั้น ศาลจะฟังลงโทษจำเลยไม่ได้

ลอบไขกุญแจด้วยลูกกุญแจของจำเลยเองซึ่งบังเอิญไขกันได้กับตู้และหีบเก็บทรัพย์ของเจ้าทรัพย์ แล้วกักเก์บเอาทรัพย์ไปดังนี้ ไม่มีผิดตามกฎหมายอาญา ม.293(4)

ภรรยาโอนที่ดินซึ่งเป็นสินบริคณห์ให้บุคคลภายนอกโดยรู้อยู่ว่าจะทำให้เจ้าหนี้ของสามีเสียเปรียบและฟู้รับโอนรู้เช่นนั้นเจ้าหนี้ฟ้องขอให้เพิกถอนนิติกรรมการโดนได้

คำของเจ้าพนักงานที่กล่าวแก่ผู้ต้องหาว่าถ้ารับสารภาพจะได้ลดหย่อนผ่อนโทษ และจะได้ทำงานเบาดังนี้จะรับฟังเป็นพะยานหลักฐานไม่ได้

ข้าหลวงประจำจังหวัดไม่มีอำนาจตั้งธรรมการอำเภอเป็นพนักงานสอบสวนคดีอาญาฐานเจ้าพนักงานกระทำการทุจจริตในหน้าที่ การกระทำของคณะกรรมการสอบสวนที่มีนายหนึ่งไม่ได้เป็นเจ้าพนักงานสอบสวนโดยชอบด้วยกฎหมายรวมอยู่ในคณะกรรมการด้วยนั้นไม่ถือว่าการกระทำของคณะกรรมการเป็นการกระทำการตามหน้าที่โดยชอบด้วยกฎหมายตามความในมาตรา 116

จำเลยลักทรัพย์ไปซ่อนไว้แล้วเจ้าทรัพย์ไปเอาคืนจำเลยจึงทำร้ายแลแย่งเอาทรัพย์นั้น ไม่เป็นการทำร้ายเพื่อเอาทรัพย์ (หมายเหตุ เป็นการทำร้ายเพื่อเอาผลประโยชน์อันเกิดจากการลักทรัพย์) ลักไก่เป็นผิดตามมาตรา 288 ไม่ใช่มาตรา 294 (6) ประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.158-192 วรรค 6 โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้กำลังกายชิงทรัพย์ไป ขอให้ลงโทษฐานชิงทรัพย์ ทางพิจารณาได้ความการลักทรัพย์ขาดตอนแล้ว จำเลยทำร้ายเจ้าทรัพย์ไม่ถึงบาดเจ็บดังนี้ ศาลลงโทษจำเลยตาม ม.+ แล 338 ได้ตามประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.192 วรรค 6 โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานชิงทรัพย์โดยอ้างว่าจำเลยทำร้ายเพื่อจะเอาทรัพย์นั้น ถ้าไม่ได้ความตามฟ้องแล้ว ศาลไม่ต้องพิจารณาถึงการทำร้ายโดยประสงค์ต่อเหตุอื่นต่อไป

ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ในข้อกฎหมาย และทั้งวินิจฉัยด้วยว่า คดีไม่ปรากฎเจตนาทุจจริตของจำเลย โจทก์อุทธรณ์ในข้อกฎหมายแลว่าจำเลยมีเจตนาทุจจริตศาลอุทธรณ์วินิจฉัยพะยานโจทก์ว่า ไม่ควรเชื่อจึงพิพากษายืนดังนี้ไม่เรียกว่าศาลอุทธรณ์วินิจฉัยคดีผิด ม.194 แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญา ปัญหาข้อเท็จจริง เจตนาทุจจริตหรือไม่เป็นปัญหาข้อเท็จจริง

การที่ศาลจะให้จำเลยเสียค่าบำเหน็จนำจับในกรณีที่กระทำผิดต่อ พ.ร.บ.ฆ่าโคกระบือ ฯ นั้นอยู่ในดุลยพินิจของศาล แล้วแต่จะสมควรแก่รูปคดี หาจำต้องบังคับให้จำเลยเสียตามจำนวนในประกาศของข้าหลวงประจำจังหวัดไม่