คำพิพากษาศาลฎีกา ปี พ.ศ. 2481 — หน้า 46

ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลย 2 ปี ตามกฎหมายอาญา ม.256 ศาลอุทธรณ์แก้ให้ลงโทษจำเลยตาม ม.256 ประกอบด้วย ม.53 จำคุก 6 เดือนดังนี้ เป็นแก้มากคู่ความฎีกาในข้อเท็จจริงได้

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำผิดกในวันที่ 27 เวลากลางวัน ทางพิจารณาปรากฎว่าจำเลยทำผิดเวลา+ ทุ่มของคืนวันที่ 21 ดังนี้เรียกว่าโจทก์ฟ้องผิดวันต้องยกฟ้อง อ้างฎีกาที่ 502/2481 เมื่อโจทก์ฟ้องผิดวันอันเป็นเหตุในลักษณคดีจะต้องยกฟ้องแม้จำเลยให้+รับสารภาพก็ลงโทษจำเลยมิได้ ในคดีที่ส่งสำเนาฎีกาให้จำเลยมิได้ เมื่อมีเหตุในลักษณคดีจะต้องยกฟ้องโจทก์ศาลฎีกาก็วินิจฉัยคดีตลอดถึงตัวจำเลยที่ส่งสำเนาฎีฎาให้ไม่ได้นั้นด้วย

เมื่อพนักงานสอบสวนทำการสอบสวนเสร็จและลงสำนวนให้พนักงานอัยยการแล้วย่อมหมดอำนาจที่จะทำการสอบสวนต่อไป ผู้ใดที่พนักงานสอบสวนมีหมายเรียกเพื่อมาให้การในภายหลังไม่ยอมให้การก็ไม่มีความผิด

+หลวงประจำจังหวัดได้+ประกาศกำหนดท้องที่ + 14 ตำบลเป็นท้องที่โรคระบาดห้ามมิให้พาสัตว์พาหนะเข้าหรือออกจาก+เขตต์ที่มีโรคระบาดนั้น+มิได้รับอนุญาตจากสัตว์แพทย์ท้องที่ทั้ง 14 ตำบลอาณาเขตต์ติดต่อเป็นเดียวกัน จำเลยได้พาโค+ตำบลภายในเขตต์ท้อง+โรคระบาดตามประกาศโดยมิได้รับอนุญาตจากสัตว์แพทย์ต้องมีความผิดเพราะถือว่าแต่ละตำบลเป็น+เขตต์ต่างหากจากกัน

+ชักธงหาจำต้องชัก+ขึ้นไปหรือทำเสาแขวน+เสาธงไม่ การประดับประดาธงโดยแสดงให้ทั้งหลายเห็นก็นับว่าเป็นการชักธงเลยเอาธงชาติจีนกับสยามติดไขว้กันที่เสา+นอกของห้องหน้ามุขมีฝา ธงทำด้วยแพรกว้างยาว 6-9 นิ้ว +โตขนาดดินสอดำ ถือเป็นการชักธงภายใน+ไม่มีความผิด
ประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.185,219,222 +คดีอาญาเมื่อศาลเห็นว่า+กระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดแม้จำเลยจะมิได้ยกข้อต่อสู้ขึ้นมาศาลก็พิพากษายกฟ้องได้อุทธรณ์ฎีกา+ที่คู่ความฎีกาได้ฉะเพาะแต่ปัญหาข้อกฎหมายศาลฎีกาต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัย+แล้วจากพะยานหลักฐาน+ต้องสำนวน

จำเลยไล่ติดตามผู้ร้ายซึ่งลักกระบือของจำเลยมาพอจำเลยส่องไฟถูกผู้ร้าย ๆ ก็วางเชือกกระบือที่กำลังจูงอยู่ออกวิ่งหนี จำเลยก็แทงผู้ร้ายด้วยหอกถึงแก่ความตายดังนี้ จำเลยมีความผิดฐานฆ่าคนตายโดยเจตนาเพราะถูกยั่วโทษะไม่ใช่เป็นการป้องกันเกินสมควรแก่เหตุ

ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลย 3 คนฐานปล้นทรัพย์จำเลย 2 คนฎีกา+ศาลฎีกาฟังว่าผู้เสียหายมิได้ถูกปล้นดังโจทก์+ดังนี้ ก็พิพากษายกฟ้อง+ถึงจำเลยคนที่มิได้+ขึ้นมาด้วยได้เพราะเป็นเหตุในส่วนลักษณะคดี

จำเลยรับราชการเปนลูกจ้างรับค่าจ้างรายวันวันใดไม่มาทำงานก็ไม่ได้ค่าจ้างดังนี้ไม่เรียกว่า+ข้าราชการวิสามัญ+ทำการปลอมหนังสือราชการซึ่งอยู่ในหน้าที่ของ+ก็ไม่มีความผิดฐานเปนเจ้าพนักงานปลอมหนังสือตาม ม.229 คงมีผิดฐานปลอมหนังสือตาม ม.224 +บัญชีแล้วนำไปใช้แสดง+กรรมการที่มาตรวจ+ถือว่าเปนการเสียหายต่อราชการแล้วต้องผิดฐานปลอมหนังสือบังคับบัญชาเพียงแต่สั่งให้จำเลยตรวจดูบัญชี+เห็นว่าผิดก็ให้แก้เสียจำเลยตรวจดูเห็นว่าผิด+แก้ไป เมื่อบัญชีเดิม+ต้องแล้วจำเลยแก้ให้+จำเลยจึงต้องรับผิด+อ้างม. 52 มายกเว้นโทษ+ได้ ประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.218 +อาญาศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้ลงโทษจำเลย 2 กะทง กะทงหนึ่งจำคุก 5 ปี อีกกะทงหนึ่งจำคุก 3 ปีดังนี้จำเลยฎีกา+ข้อเท็จจริงมิได้ อ้างฎีกาที่ 364/2476 ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามก.ม.อาญา ม.224 จำคุก 3 ปีลดกึ่งหนึ่งเหลือ 1 ปี 6 เดือน ศาลอุทธรณ์แก้ให้ลงโทษตาม ม.229 จำคุก 5 ปีลดกึ่งหนึ่งเหลือ 2 ปี 6 เดือนดังนี้เป็นแก้มากฎีกาในข้อเท็จจริง+อ้างฎีกาที่ 1684/2479

จำเลยเป็นธรรมการอำเภอทำหนังสือปลอมเป็นใบรับเงินของผู้มีสิทธิจะรับเงินค่าก่อสร้างโรงเรียนไปยื่นต่อนายอำเภอเพื่อให้จ่ายเงิน นายอำเภอหลงเชื่ออนุญาตให้จำเลยรับเงินไปจำเลยเอาเงินนี้ไว้เสียเอง จำเลยไม่มีผิดฐานเป็นเจ้าพนักงานยักยอกตามกฎหมายอาญา ม.131 และฐานเป็นเจ้าพนักงานปลอมหนังสือซึ่งอยู่ในหน้าที่ตาม ม.229 ทั้งไม่เป็นการปลอมหนังสือสำคัญในราชการตาม ม.225 ด้วยประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.43,253
คดีความผิดฐานปลอมหนังสืออัยยการไม่มีอำนาจฟ้องขอให้จำเลยคืนทรัพย์แทนผู้เสียหายโดยไม่เสียค่าธรรมเนียมขึ้นมาถึงแม้ทางพิจารณาปรากฎว่าจำเลยทำการฉ้อโกง เมื่ออัยยการไม่ได้ฟ้องฐานนี้เแล้วก็ไม่มีสิทธิขอคืนทรัพย์ตามวิธีพิจารณาอาญา ม.43

พฤตติการณ์ที่ถือว่าเป็นการป้องกันพอสมควรแก่เหตุ