คำพิพากษาศาลฎีกา ปี พ.ศ. 2482 — หน้า 50

อยู่ในที่เกิดเหตุด้วยกันแล้วพวกที่อยู่ด้วยกันถืออาวุธเข้าชิงทรัพย์เขาไปชิงได้แล้วก็พากันวิ่งหนีไปด้วยกัน ดังนี้ ถือได้ว่าจำเลยสมคบกันปล้นทรัพย์

จำเลยค้างเงินรัชชูปการปลัดอำเภอให้จำเลยเซ็นทราบนัดให้ไปอำเภอวันรุ่งขึ้นเพื่อสอบสวนเร่งรัดเก็บเงินรัชชูปการ รุ่งขึ้นจำเลยหาได้ไปอำเภอไม่จำเลยยังไม่มีผิดฐานขัดคำสั่งเจ้าพนักงานตาม พ.ร.บ. รัชชูปการ

พฤติการณ์ที่ไม่ถือว่าจำเลยกระทำโดยถูกยั่วโทษะ

บรรยายฟ้องว่ามีคนร้ายลักทรัพย์ไป แล้วไปจับทรัพย์ที่หายได้จากจำเลยทั้งนี้โดยจำเลยลักไปหรือรับทรัพย์ไว้จากคนร้ายโดยรู้ว่าเป็นของที่ได้มาจากการกระทำผิดกฎหมายขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญามาตรา 293,321 เป็นฟ้องที่ถูกต้องตามวิธีพิจารณาความอาญา ม.158 แล้ว ศาลควรรับไว้พิจารณา

จำเลยพูดอวดอ้างคนในขณะทำการเป็นหมอรักษาโรคว่าตนเป็นผู้วิเศษ มีพระขันธ์แก้ว(มีด) ซึ่งสามารถชี้ให้คนเป็นบ้าหรือตายหรือเป็นอะไรก็ได้ พระเจ้าแผ่นดินกับรัฐธรรมนูญ จำเลยจะเรียกให้มากราบไหว้ก็ได้จำเลยไม่กลัวใครในโลกนี้กลัวแต่พ่อแม่พระพุทธพระธรรมพระสงฆ์เท่านั้น ดังนี้จำเลยยังไม่มีผิดตามกฎหมายอาญามาตรา 98,335(21)

ที่นามีเจ้าของแม้เจ้าของจะปล่อยให้คนอื่นอาศัยเดินผ่านไปมาได้ก็ยังไม่ใช่ที่สาธารณะสถานตามกฎหมายอาญามาตรา 6 ข้อ 13
กฎหมายอาญามาตรา 335 (14) ได้เป็นบทความผิดต่อเนื่องมาจากมาตรา 335 ข้อ 6 แม้จะวิวาทกันในที่ไม่ใช่สาธารณะสถาน ถ้าชักหรือใช้สาตราวุธในการวิวาทนั้นแล้วก็เป็นผิดตามมาตรา 335 (14)

ในกรณีที่หาว่าจำเลยตัดไม้ประเภทหวงห้ามนั้น โจทก์ต้องบรรยายฟ้องมาด้วยว่าจำเลยตัดไม้ในป่าอันเป็นองค์สาระสำคัญของความผิด มิฉะนั้นลงโทษจำเลยไม่ได้
ตัดไม้ประเภทหวงห้ามในที่ซึ่งมิใช่ที่ป่าไม่มีความผิด

หนังสือใบอนุญาตร่อนหาแร่นั้นเป็นหนังสือราชการปลอมใบอนุญาตร่อนหาแร่โดยพิมพ์ลายนิ้วมือปลอมชื่อผู้อื่นที่มีนามในใบอนุญาตดังนี้ รัฐบาลและผู้มีชื่อตามหนังสือนั้นอาจได้รับความเสียหายได้ จำเลยต้องมีผิดฐานปลอมหนังสือ

โจทก์ฟ้องว่ามีคนร้ายลักทรัพย์ไป แล้วจับได้จากจำเลยโดยจำเลยลักหรือรับไว้โดยรู้สึกว่าเป็นของร้าย ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา 93,321 จำเลยรับสารภาพ โจทก์จำเลยไม่สืบพะยาน ศาลต้องตัดสินยกฟ้อง

นายอำเภอเมื่อประมาทในหน้าที่ราชการทำให้เงินหลวงถูกยักยอกเอาไปได้ ยังไม่มีความรับผิดตามมาตรา 812 เพราะในกรณีนี้ นายอำเภอหาใช่ตัวแทนรัฐบาลไม่
นายอำเภอปฏิบัติราชการโดยประมาทเลินเล่อ เป็นเหตุให้เงินหลวงถูกสมุหบัญชีอำเภอยักยอกเอาไปได้ต้องมีความผิดฐานเลมิดอายุความฟ้องร้องมีกำหนด 1 ปีตามมาตรา 448 วรรค1 มิใช่วรรค 2 เพราะมิได้เป็นผู้ทำผิดในทางอาญา,
อายุความมาตรา 448 วรรค 2 นั้น หมายถึงผู้ที่จะต้องรับผิดเป็นผู้ได้ทำผิดทางอาญาเอง มิใช่ผู้เลินเล่อเปิดช่องทางให้ผู้อื่นเข้ามาทำผิดอาญา