คำพิพากษาศาลฎีกา ปี พ.ศ. 2477 — หน้า 51

การเรียกพะยานมาเบิกความใหม่ในชั้นศาลอุทธรณ์ตาม พ.ร.บ.วิธีพิจารณาความมีโทษ ม.31 นั้นมิใช่เป็นบทบังคับให้ศาลอุทธรณ์จำต้องเรียกพะยานมาเบิกความใหม่เสมอไป อยู่ในดุลยพินิจของศาลอุทธรณ์จะพิจารณา ตามเหตุผลอันควรเป็นเรื่อง ๆ ไป ฎีกาอุทธรณ์ ดุลยพินิจ ศาลล่างพิพากษาต้องกันให้ยกฟ้องคดีอาชญา โจทก์จะฎีกาในข้อดุลยพินิจไม่ได้

ผู้ที่มีอายุเกินกว่า 14 ปี ไม่ควรจะเรียกว่าเด็กต่อไปตาม พ.ร.บ.ประถมศึกษาและเจ้าพนักงานไม่มีอำนาจบังคับให้เล่าเรียน

ตั๋วพิมพ์รูปพรรณโคเป็นหนังสือสำคัญในราชการ ผู้ใดปลอมมีผิดตามมาตรา 225 การปลอมหนังสือถ้าอาจจะเกิดเสียหายขึ้นได้ก็เป็นความผิดไม่ต้องถึงกับให้การเสียหายเกิดขึ้นแล้วฎีกาอ้างว่าเป็นข้อกฎหมายแต่ไม่ได้อธิบายข้อกฎหมายนั้นไม่เป็นฎีกาชี้แจงในข้อกฎหมาย ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้

ผู้แทนโดยชอบธรรม มารดาถือว่าเป็นผู้แทนโดยชอบธรรมของเด็กเชิดบุคคลอื่นเป็นตัวแทนของตนเกี่ยวกับทรัพย์สินของเด็ก เด็กต้องรับผิดชอบต่อคนภายนอกในกิจการซึ่งบุคคลนั้นทำไป

ผู้เป็นหุ้นส่วนคนหนึ่งฟ้องขอห้ามมิให้ผู้เป็นหุ้นส่วนอีกคน 1 ขายทรัพย์ของหุ้นส่วนอันเป็นการผิดสัญญานั้นฟ้องได้โดยไม่ต้องฟ้องขอชำระบัญชีก่อน วิธีพิจารณาความแพ่ง ฟ้องผิด แถลงประกอบตัดสิน

ประกาศสมุหเทศาภิบาลลงวันที่ 1 พฤศจิกายนพ.ศ.2469 ใช้เครื่องมือที่ต้องห้ามตามประกาศของสมุหเทศาภิบาลจับปลาในเขตต์ที่กำหนดไว้มีความผิดตาม พ.ร.บ.อากรค่าน้ำ

โจทก์จะขอให้ศาลสั่งให้ยึดเบี้ยบำนาญของจำเลยโดยสั่งให้เจ้าพนักงานของรัฐบาลผู้มีหน้าที่จ่ายเงินแก่จำเลยนำเงินมาส่งมอบให้โจทก์ไม่ได้เพราะเจ้าพนักงานผู้มีหน้าที่เบิกจ่ายเงินให้แก่จำเลยไม่ได้เป็นลูกหนี้จำเลย

สัญญา กู้เงิน

คดีนี้โจทก์ชนะความจำเลย โจทก์จึงนำยึดที่ดินโฉนดที่ ๒๑๕๔-๒๑๖๐-๒๙๕๘ กับเรือน ๒ หลังซึ่งปลูกอยู่ในที่โฉนดที่ ๒๙๕๘ แลทรัพย์อื่น ๆ
ผู้ร้องๆขัดทรัพย์ นางเยื้อนอ้างว่าที่ดินโฉนดที่ ๒๑๕๔ แล ๒๑๖๐ เป็นของตน นางย้อยอ้างว่าโฉนดที่ ๒๙๕๘ กับเรือน ๒ หลังเป็นของนางย้อย
ศาลเดิมฟังว่าที่ดิน ๓ โฉนดนี้เป็นของ ป.จำเลยได้จำนองไว้กับ ร.เป็นเงิน ๒๑๖๐ บาท ต่อมาได้โอนยกให้แก่ผู้ร้องทั้ง ๒ โดยผู้ร้องออกเงินค่าดอกเบี้ยแทนจำเลยเป็นเงิน ๙๐๐ บาท ผู้ร้องเป็นบุตร์ ป. ป.ถูกฟ้องเมื่อวันที่ ๗ มีนาคม แลในวันที่ ๑๗ เดือนเดียวกัน ป.ก็โอนที่ดินรายนี้ให้แก่ผู้ร้องแลเห็นว่าการโอนเป็นไปโดยสุจริตจึงให้ยกคำร้องขัดทรัพย์
ศาลอุทธรณ์สั่งให้ถอนการยึด
ศาลฎีกาเห็นว่าคดีต้องวินิจฉัยตามประมวลแพ่ง ฯ ม.๒๓๗ แลข้อสำคัญเวลาโอนให้นั้นเรือนแลนามีราคาเท่าใด เพราะถ้าราคาเรือนแลนาสูงกว่าที่ผู้ร้องรับไว้ก็นับว่าโจทก์เสียเปรียบเห็นว่าที่แลเรือนรายนี้ราคาประมาณ ๖๐๐ บาท แต่ผู้ร้องรับไว้เพียง ๓๐๐๐ บาทเศษ ย่อมเป็นการที่โจทก์เสียเปรียบอย่างชัดเจน ศาลเห็นว่าการที่ ป.โอนที่แลเรือนรายพิพาทอันมีราคาท่วมการจำนองอย่างมากมายให้ แก่ผู้ร้อง เช่นนี้ต้องถือว่า ป.เอาเปรียบแก่เจ้าหนี้ แลตามกฎหมายผู้ร้องไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องการเสียเปรียบเจ้าหนี้ ก็เพิกถอนได้อยู่แล้ว จึงพิพากษายืนตามศาลเดิมให้ยกคำร้อง

อย่างไรเรียกว่าเป็นการกระทำที่ไม่อาจเกิดเสียหายอันจะเป็นผิดฐานปลอมตามกฎหมายข้างบน การที่เซ็นชื่อของผู้อื่นลงในใบรับเงินโดยได้รับมอบหมายจากผู้นั้นให้เซ็นทั้งผู้ที่ชำระเงินก็ทราบความข้อนั้นแล้ว แลใบรับเงินนั้นกฎหมายก็ไม่บังคับว่าจำต้องทำหรือต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือดังนี้ ยังไม่อาจเกิดการเสียหายขึ้นตามกฎหมายจำเลยไม่มีผิดฐานปลอมหนังสือ