คำพิพากษาศาลฎีกา ปี พ.ศ. 2478 — หน้า 51

จำเลยชกต่อยพะยานในศาลขณะที่ผู้พิพากษายังไม่ได้ออกนั่งพิจารณา ไม่เรียกว่าเป็นการดูถูกหรือหมิ่นประมาทศาลตาม พ.ร.บ.วิธีพิจารณาความแพ่ง ม.136

เพียงแต่ได้ความว่าแอลกอฮอล์ไว้ยังไม่มีผิดตามกฎหมายข้างต้น วิธีพิจารณาอาญาน่าที่นำสืบมีแอลกอฮอล์ไว้โจทก์ต้องนำสืบว่าแอลกอฮอล์เป็นสุราโดยสุภาพหรือเป็นวัตถุหรือของผสมที่มีแอลกอฮอล์ซึ่งใช้ดื่มกินได้อย่างสุรา จึงจะพังลงโทษจำเลยได้

การนับอายุความการนับอายุความตามมาตรา 80 ในคดรเรื่องฉ้อโกงซึ่งการฟ้องต่อเนื่องมาจากคดีแพ่งอีกเรื่องหนึ่งว่าทรัพย์ที่จำเลยเอามาเป็นประกันเงินกู้นั้นเป็นของผู้อื่นจริงหรือไม่นั้น ต้องเริ่มนับอายุความเมื่อคดีแพ่งนั้นถึงที่สุด

พกปืนและกระสุนปืนคนละกระเป๋าเสื้อพาไปในถนนหลวงโดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน เป็นผิดตาม พ.ร.บ.แก้ไขอาญามาตรา 2 และจะอ้างว่าเพื่อป้องกันตัวและทรัพย์เป็นข้อแก้ตัวไม่ได้ คำว่าอาวุธและสาตราวุธไม่มีความหมายต่างกันในกฎหมายลักษณอาญา

วิธีพิจาณาแพ่ง ข้อสันนิษฐาน ผู้ที่มีชื่อในใบทะเบียนว่าเป็นเจ้าของรถยนตร์นั้นในเบื้องต้นให้สันนิษฐานเป็นเจ้าของ แต่ความสันนิษฐานนี้ย่อมนำสืบหักล้างได้

ยึดทรัพย์ก่อนคำพิพากษาอนุญาตให้ถอนฎีกา คืนคำตัดสิน (หมายเหตุ.ไม่+ขึ้นศาลมา)

อย่างไรไม่เรียกว่าเป็นฟ้องเคลือบคลุมฟ้องโจทก์ระบุข้อความ วัน,เดือน,ปี สถานที่ที่จำเลยกระทำผิด ไม่เรียกว่าเป็นฟ้องเคลือบคลุม พ.ร.บ.ฎีกาอุทธรณ์ พ.ศ.2461 ม.9 ข้อกฎหมายที่มิได้ยกขึ้นต่อสู้หันมาแต่ชั้นศาลล่างเพิ่งมากล่าวอ้างชั้นฏีกา ศาลฎีกายอมรับวินิจฉัยปัญหากฎหมายเรื่องเคลือบคลุมหรือไม่ในปัญหากฎหมาย

กล่าววาจาใส่ร้ายหมิ่นประมาทผู้พิพากษาเพราะเหตุที่ได้กระทำการตามหน้าที่ แม้จะกล่าวเมื่อพ้นจากที่ได้กระทำตามหน้าที่แล้ว ก็ต้องมีผิดตาม ม.116 ทั้งเป็นผิดตาม ม.282 ด้วย แต่ไม่เป็นผิดตาม ม.136 แห่งพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาความแพ่ง หน้าที่นำสืบ คำกล่าวที่เป็นผิดฐานหมิ่นประมาทตาม ม.282 นั้น เพียงแต่อาจทำให้เจ้าทุกข์เสียขื่อเสียงหรือทำให้คนทั้งหลายดูหมิ่นหรือเกลียดชังก็ต้องเป็นผิดฐานนี้ โจทก์หาจำต้องสืบว่าเจ้าทุกข์ได้รับความเสียชื่อเสียงอย่างใดไม่ กล่าวใส่ร้ายว่าผู้พิพากษากินไข่ โจทก์นำสืบว่าหมายความถึงกินินบนจำเลยต้องมีผิดฐานหมิ่นประมาทกะทงโทษ กล่าวคำหมิ่นประมาท 2 คราวแต่ละคราวเป็นผิดตาม ม.116-282 ศาลมีอำนาจลงโทษจำเลยในบทที่หนักตามมาตรา 282 -70-71 ได้ ฎีกาอุทธรณ์ปัญหาข้อเท็จจริงเจตนาหรือไม่เป็นข้อเท็จจริง

พะยานหน้าที่นำสืบเรื่องหมิ่นประมาทที่ต้องด้วยข้อยกเว้นไม่มีโทษตามมาตรา 283-285 แล 284 ข้อ 2 นั้น เป็นน่าที่ของจำเลยต้องนำสืบ การฟ้องร้องกล่าวโทษเจ้าพนักงานผู้กระทำการตามหน้าที่ไม่ใช่เป็นการแสดงความคิดเห็น

ทำเงินแลสตางค์ปลอมแล้ว แม้จะใช้ไม่ได้โดยไม่มีใครเชื่อ ก็คงมีผิดฐานปลอมเงินตรา
หมายเหตุ มาปรึกษาเห็นกันว่า ถ้าไม่มีใครเชื่อก็ไม่เกิดเป็นการปลอมขึ้นได้ จึงได้ขอแก้ข้อนี้เป็นว่า ข้อที่จำเลยเถียงว่าเงินแลสตางค์ปลอมนี้ใข้ไม่ได้โดยไม่มีใครเชื่อนั้น ยังไม่ขึ้น เพราะเงินแลสตางค์รายนี้เมื่อตามสภาพเป็นของปลอมแล้วก็อาจมีการหลงได้