คำพิพากษาศาลฎีกา ปี พ.ศ. 2477 — หน้า 52

พะยานผู้ลงลายมือชื่อในพินัยกรรม์นั้นถือด้วยว่าเป็นผู้รับรองลายพิมพ์นิ้วมือของผู้ทำพินัยกรรม์ ฎีกาอุทธรณ์ ปัญหาข้อเท็จจริง ปัญหาว่าพินัยกรรม์ที่ทำนั้นเป็นพินัยกรรมปลอมหรือไม่ เป็นปัญหาข้อเท็จจริง ข้อฎีกาที่ว่าศาลล่างฟังข้อเท็จจริงผิดจากหลักฐานในสำนวนนั้นจะต้องหยิบยกขึ้นกล่าวด้วยว่าศาลล่างฟังข้อเท็จจริงผิดที่ตรงไหนอย่างใด

ข้อกฎหมายข้อเท็จจริงดุลยพินิจ ปัญหาเถียงว่าฝ่ายใดจะสมควรเป็นผู้อนุบาลหรือผู้พิทักษ์นั้นเป็นดุลพินิจสืบเนื่องมาแต่ข้อเท็จจริง หาใช่ปัญหาข้อกฎหมายไม่ ป.พ.พ.ม.29-30-34 ผู้อนุบาลหรือผู้พิทักษ์ ตามทางกฎหมายและประเพณีภรรยาย่อมดีกว่าผู้อื่นในการอนุบาลหรือพิทักษ์สามีผู้ป่วยเป็นโรคจิตต์ นอกจากจะปรากฎว่าภรรยาเป็นผู้ไม่สมควร

ถ้อยคำอย่างไรเป็นคำแดกดันหรือหมิ่นประมาทจำเลยกล่าวแก่โจทก์ต่อหน้าคนหลายคนว่า "อาแชคนชั่วชาติหากินเท่าไรก็ไม่เจริญ อาแชโกงทรัพย์สมบัติ" ดังนี้เป็นถ้อยคำหมิ่นประมาทจำเลยต้องมีผิดตาม ม.282

จำเลยขอสืบพะยานอีกในชั้นฎีกา ศาลฎีกาไม่อนุญาต

โจทก์ร้องขอฟ้องความอย่างอนาถาศาลสั่งอนุญาตอีกฝ่ายหนึ่งมีสิทธิที่จะอุทธรณ์ฎีกาได้ อ้างคำสั่งคำร้องที่ 134/2476 อำนาจศาลฎีกา ดุลยพินิจ ข้อเท็จจริงซึ่งศาลอุทธรณ์ยังมิได้วินิจฉัยชี้ขาดมานั้น ศาลฎีกาทรงไว้ซึ่งอำนาจที่จะวินิจฉัยเสียเองได้อ้างฎีกาที่ 845/2476

เจ้าพนักงานจับคนร้ายไว้ได้จำเลยตรงเข้าต่อยเจ้าพนักงานแล้วพากันหนีไปมีผิดตามกฎหมาย 2 บทข้างต้น พ.ร.บ.ลักษณอุทธรณ์ ม.3(1) ปัญหาข้อกฎหมาย ปัญหาที่ว่ากรรมอันเดียวจะเป็นผิดต่อกฎหมายหลายบทหรือไม่นั้นเป็นปัญหาข้อกฎหมาย วิธีพิจารณาอาชญา ตัดสินคดีที่ศาลอุทธรณ์ไม่เห็นว่ามีปัญหาข้อกฎหมายต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ในข้อเท็จจริงตาม พ.ร.บ.ลักษณอุทธรณ์นั้น เมื่อคดีนั้นขึ้นมาสู่ศาลฎีกา ๆ เห็นว่ามีปัญหาข้อกฎหมายก็มีอำนาจที่จะตัดสินได้ทีเดียวไม่ต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์ตัดสินในข้อกฎหมายนั้นก่อน

ผู้พิพากษาที่มิได้นังทำการพิจารณาด้วยจะลงนามในคำพิพากษานั้นไม่ได้ ผู้พิพากษานั่งพิจารณาคดีครบคณะ แต่เวลาพิพากษาคดีถูกย้านไปรับราชการที่อื่นเสียนาย 1 ดังนี้ เมื่อจำต้องพิพากษาคดีให้ครบคณะก็ต้องให้พิจารณาคดีใหม่ด้วย