คำพิพากษาศาลฎีกา ปี พ.ศ. 2482 — หน้า 53

ชายลักพาหญิงอายุ 18 ปีซึ่งมีผู้ปกครองไปอยู่กินด้วยกันอย่างสามีภรรยา มิได้มีการไป+มาและมิได้จดทะเบียนสมรสดังนี้ ไม่เป็นสามีภรรยากันได้ตามกฎหมายแพ่ง จำเลยต้องหาเป็นความอาญาว่าฉุดคร่าอนาจารหญิง จำเลยต่อสู้ว่าหญิงเป็นภรรยาตน การวินิจฉัยว่าเป็นภรรยาจำเลยหรือไม่นี้ต้องถือหลักตามกฎหมายแพ่งฯเพราะในทางอาญาไม่มีบัญญัติไว้
ในความผิดฐานฉุดคร่าอนาจารตามกฎหมายอาญามาตรา 276 นั้น แม้หญิงผู้เสียหายจะมิได้เป็นภรรยาจำเลยตามกำหมาย แต่ถ้าจำเลยเข้าใจโดยสุจริตว่าเป็นสามีหญิงและได้ฉุดคร่าไปเพื่ออยู่กินด้วยกันตามเดิม ดังนี้ เรียกว่าจำเลยไม่มีเจตนาในทางอาญา หรืออีกนัยหนึ่งคือการบังอาจตามมาตรา 276 จำเลยยังไม่มีผิดตามมาตรานี้ ความผิดฐานฉุดคร่าอนาจารตามกฎหมายอาญามาตรา 276 ปัญหาว่าจำเลยมีเจตนาในทางอาญาหรือได้บังอาจหรือไม่นั้น ตกหน้าที่โจทก์นำสืบ
ฎีกาว่าศาลล่างไม่ตีความตามข้อเท็จจริง ปรับรูปกฎหมายโดยเคร่งครัดและว่าศาลล่างไม่เพ่งเล็งการกระทำของจำเลยว่ามีเจตนาหรือไม่นั้นเป็นฎีกาในข้อกฎหมาย

คดีอาญาที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้ยกฟ้องโจทก์ แต่ฟังข้อเท็จจริงแย้งตรงกันข้ามกันมาเช่นนี้แม้โจทก์จะฏีกาในข้อกฏหมาย ศาลฏีกาไม่จำต้องฟังข้อเท็จจริงตามศาลอุทธรณ์ ่ แต่จะวินิจฉัยข้อเท็จจริงใหม่ได้

รับอนุญาตตามมาตรา 15 อย่างที่ 2 ไม่ได้ระบุว่าให้จับสัตว์น้ำได้ฉะเพาะตัวแล้ว ผู้อื่นรับโอนทำการจับสัตว์น้ำ+ที่นั้นได้

จำเลยเคย+พิศูจน์สัญชาติต่อเจ้าพนักงานคนเข้าเมืองมาแล้ว เจ้าพนักงานไม่เชื่อว่าเป็นคนไทยและสั่งว่าจำเลยเป็นคนต่างด้าว จำเลยมิได้อุทธรณ์คำสั่งนั้น ดังนี้ไม่เป็นการปิดปากตัดสำนวน+ให้จำเลยต่อสู้คดีในชั้นศาล+จำเลยเป็นคนไทยในเมื่อจำเลยถูกฟ้องหาว่าไม่ไปขอรับใบสำคัญประจำตัวอันเป็นผิดตาม ม.5,15 แห่ง พ.ร.บ.การทะเบียนคนต่างด้าว 2479

คำรับของจำเลยต่อพะยานของจำเลยเองเมื่อพะยานมาเบิกความต่อศาลแม้จะถือว่า เป็นพะยานบอกเล่า ก็รับฟังได้