คำพิพากษาศาลฎีกา ปี พ.ศ. 2486 — หน้า 53

ฟ้องโจทก์กล่าวแต่เพียงว่า'จำเลยได้บังอาจใช้อำนาจด้วยกำลังกายกระทำอนาจารแก่นางสาวเพียร ขอให้ลงโทษตามมาตรา246' เช่นนี้เป็นฟ้องที่ไม่ถูกต้องตามกฎหมายเพราะมิได้บรรยายการกระทำทั้งหลายของจำเลยที่โจทก์อ้างว่าเป็นผิดฐานอนาจารว่ามีข้อเท็จจริงเป็นประการใด

ลูกหนี้ซึ่งทำสัญญาร่วมกันโดยมีได้แยกความรับผิดไว้ ก็ต้องรับผิดร่วมกัน

ลูกหนี้ซึ่งทำสัญญาร่วมกันโดยมิได้แยกความรับผิดไว้ก็ต้องรับผิดร่วมกัน

เมื่อข้อเท็จจริงเป็นเรื่องที่งอกชายเลนหน้าที่ดินโจทก์และจำเลยขออาศัยปลูกเรือนอยู่จึงอ้างมาตรา 1309 ฯ อันเป็นเรื่องเกาะฯลฯ มาตรา 1375 วรรคสอง เรื่องแย่งการครอบครอง และมาตรา 1382 ซึ่งเป็นเรื่องการครอบครองโดยปรปักษ์มาปรับกับรูปคดีดังกล่าวไม่ได้

เมื่อข้อเท็ดจิงเปนเรื่องที่งอกชายเลนหน้าที่ดินโจท และจำเลยขออาสัยปลูกเรือนหยู่จึงอ้างมาตรา 1309 ฯ อันเปนเรื่องเกาะ ฯลฯ มาตรา 1375 วัค 8 เรื่องแย่งการครอบครองและมาตรา 1382 ซึ่งเปนเรื่องการครอบครองโดยปรปักส์มาปรับกับรูปคดีดังกล่าวไม่ได้

จำเลยไปกับพี่ชายผู้ตายซุ่มรอจับคนร้ายที่ลักโคของจำเลยไปแล้วเอามาผูกทิ้งไว้ในป่า ก่อนค่ำผู้ตายได้มาพบจำเลยและพี่ชายผู้ตายครั้งหนึ่งแล้ว และว่าผู้ตายจะไม่กลับมาที่ซุ่มนี้อีก เพราะถ้ามืดค่ำแล้วเกรงว่าจะเข้าใจผิดว่าเป็นคนร้าย ครั้นพอเวลา 19.00 นาฬิกา ผู้ตายกับ ส. ได้ไปรับจำเลยและพี่ชายของผู้ตายกลับบ้านเพราะเห็นว่าฝนตกผู้ตายเดินตรงไปยังที่จำเลยและพี่ชายผู้ตายคนเดียวห่าง 1 วา และเปิดไฟฉายส่องเต็มหน้าจำเลยจำเลยทักว่าใคร ไม่มีเสียงตอบ จำเลยจึงยิงปืนไป 1 นัด ถูกผู้ตายถึงแก่ความตายทันที การกระทำของจำเลยไม่เป็นการกระทำเพื่อป้องกันทรัพย์ของตน แต่เนื่องด้วยที่เกิดเหตุเป็นที่ป่าและเป็นเวลาค่ำคืนทั้งฝนตก ซึ่งไม่น่าจะมีใครไปมานอกจากจะเป็นคนร้ายที่จะมาเอาโคย่อมจะทำให้จำเลยเข้าใจว่าผู้ตายเป็นคนร้าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ตายได้ยืนยันแล้วว่าจะไม่กลับมาอีก เมื่อจำเลยได้ยิงผู้ตายไปเช่นนี้ ก็นับว่าเป็นการป้องกันชีวิตได้และเวลานั้นจำเลยก็ถูกไฟฉายเต็มหน้าไม่เห็นอะไร ไม่มีทางทราบได้ว่าคนที่จำเลยคิดว่าเป็นคนร้ายมีอาวุธหรือไม่และทั้งอยู่ในระยะใกล้กัน ถ้าคนร้ายมีอาวุธก็อาจทำร้ายจำเลยได้ทันที การกระทำของจำเลยจึงไม่เกินสมควรแก่เหตุไม่เป็นความผิด

พรึพิการที่ถือว่าเปนการป้องกันชีวิตไม่เกินสมควรแก่เหตุ

ผู้ร้องสอดร้องขอแบ่งสมรสไนชั้นอุธรน์ สาลอุธรน์สั่งยกแล้วก็ไม่ควนสั่งสงวนสิทธิไห้ผู้ร้องไนอันที่จะว่ากล่าวไนเรื่องสินสมรสต่อไป

ผู้ร้องสอดร้องขอแบ่งสินสมรสในชั้นอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์สั่งยกแล้วก็ไม่ควรสั่งสงวนสิทธิให้ผู้ร้องในอันที่จะว่ากล่าวในเรื่องสินสมรสต่อไป

การนำไม้ขีดไฟออกนอกเขตจังหวัดโดยฝ่าฝืนคำสั่งของข้าหลวงประจำจังหวัด ย่อมผิดตาม ม.4,7 พ.ร.บ.ไห้อำนาตการเตรียมป้องกันประเทส ฯ +จะริบไม้ขีดไฟของกลางนั้นตาม ม.27,28 กดหมายลักสนะอาญาหาได้ไม่
(อ้างดีกาที่ 1028/2485)