คำพิพากษาศาลฎีกา ปี พ.ศ. 2480 — หน้า 55

+++สำนวนในคดีที่ศาลอุทธรณ์ฟังว่าสถานที่เกิดเหตุที่พิจารณาได้ความต่างกับฟ้อง จึงยกฟ้องโดยไม่วินิจฉัยข้อเท็จจริงอื่นต่อไปศาลฎีกาเห็นว่าสถานที่เกิดเหตุตรงกับฟ้องแล้วดังนี้ย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยข้อเท็จจริงต่อไปใหม่ได้

กล่าวว่าเจ้าพนักงานตำรวจ++สอบสวนโดยไม่ยุตติธรรม แกล้งบอกให้จดคำให้การไม่ตรงต่อความจริง++เป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ มีผิดตาม ม. 116

ยกฟ้อง

ตำรวจจับกุมคนที่ต้องหาว่ามีฝิ่นเถื่อนโดยล้วงปากเพื่อจะเอาฝิ่นทำให้ฟันเขาหัก 2 ซี่ +++ว่าทำเกินสมควรกว่า++มีผิดฐานทำร้างร่างกาย++บาดเจ็บโดยเจตนาไม่ใช่ประมาท
ศาลอุทธรณ์++อาญศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตาม ม. 338(2) ปรับ 8 บาทศาลอุทธรณ์++ว่าจำเลยมีผิดตาม ม. 254, 52, 53 แต่คงปรับ 8 บาทดังนี้ ฎีกาในข้อเท็จจริงมิได้

รับฝากยืนจากเขาไว้ แม้เป็นปืนที่ได้รับอนุญาตให้มีไว้โดยชอบด้วยกฎหมายก็ต้องมีผิดตามกฎหมายข้างต้น

++++
++++ที่ต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริง เมื่อผู้พิพากษาซึ่งนั่ง+++ในศาลชั้นต้นรับอนุญาตให้ฎีกาในข้อเท็จจริงได้ดังนี้ ศาลฎีกา++พิจารณาต่อไปได้+++โจทก์ฟ้องอ้างว่าจำเลยมี+++ฝิ่นซึ่งมีมอร์ฟินผสมอยุ่ด้วย ในชั้นพิจารณาโจทก์อ้างผู้เชี่ยวชาญซึ่งได้ตรวจแยกธาตุยารายนี้เบิกความว่ามีมอร์ฟินจริง แต่โจทก์มิได้นำยาที่ได้แยกธาตุแล้วมาเป็นพะยานที่ศาลและ++++ให้จำเลยตรวจดูด้วย++++ยาที่มีได้ตรวจแยก++++เป็นพะยานเท่านั้น++ลงโทษจำเลยมิได้++ที่โจทก์จะให้ผู้ชำนาญตรวจแยกธาตุของกลางจำเลยควรมีโอกาศส่งผู้ชำนาญฝ่ายตนไปตรวจการ++ด้วย

วิวาทกันในที่สาธารณสถานไม่ถึงบาดเจ็บเป็นผิด ตามมาตรา 335(6) ไม่ใช่ ม. 338(3)
ประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม. 201, 213
++++ที่โจทก์ฎีกาแต่ส่งสำเนาฎีกาให้แก่จำเลย++หนึ่งมิได้ เมื่อการวินิจฉัยข้อฎีกาของโจทก์+++ในลักษณคดีก็+++โจทก์ให้เป็นผลถึงจำเลยที่ส่งสำเนาฎีกาให้+++นั้นด้วยอย่างไรเป็นเหตุในลักษณคดี

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานแจ้งความเท็จ+++พิจารณาได้ความแต่เพียงว่าจำเลยให้การในชั้นสอบสวนอย่างหนึ่ง ในชั้นศาลอีกอย่างหนึ่ง เมื่อโจทก์พิศูจน์ไม่ได้ว่าคำให้การของจำเลยในชั้นสอบสวนเป็นเท็จ ลงโทษจำเลยมิได้

เจ้าพนักงานด่านภาษีไม่มีอำนาจเรียกให้ผู้ที่ล่องไม้ผ่านด่านแวะเพื่อตรวจเมื่อไม้เหล่านั้นได้เสียค่าภาษีถูกต้องแล้ว

ค่าธรรมเนียม
ถอนฟ้อง
จำหน่ายคดี
ร้องคัดค้านการเลือกตั้งผู้แทนราษฎรแต่เสียค่าธรรมเนียมมาไม่ครบถ้วนศาลมีคำสั่งให้เรียกค่าธรรมเนียมให้ครบก็ไม่ยอมเสีย